สามชั่วโมงผ่านไปแสงไฟในห้องผ่าตัดดับลงพร้อมกับเสียงถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอกของทีมแพทย์ หมอเกริกพลเดินออกมาตบไหล่เพื่อนรักที่สภาพดูไม่ได้เลยสักนิด ใบหน้าของหมอแทนซูบเซียวและเต็มไปด้วยคราบน้ำตา
"น้องปลอดภัยแล้วนะแทนทั้งแม่ทั้งลูก ยังดีที่เด็กยังเกาะหนึบไม่ยอมปล่อยพะแพงไปไหน แต่ช่วงนี้ต้องประคองอาการอย่างใกล้ชิดนะ ห้ามให้กระทบกระเทือนเด็ดขาด"
หมอแทนพยักหน้ารับคำเพื่อนเบาๆ เขาไม่มีแรงแม้แต่จะเอ่ยคำขอบคุณ ความรู้สึกผิดและความโล่งใจมันตีรวนจนจุกอก เขาเดินตามเตียงเข็นพะแพงไปจนถึงห้องพักฟื้นพิเศษระดับ VVIP ที่เขาจัดการสั่งการไว้ล่วงหน้า
พะแพงนอนอยู่บนเตียงคนไข้ ใบหน้าหวานยังมีผ้าพันแผลสีขาวสะอาดพันรอบศีรษะ สายระโยงระยางจากเครื่องมือแพทย์รายล้อมตัวเธอ หมอแทนลากเก้าอี้มานั่งลงข้างเตียง เขาค่อยๆ เอื้อมมือไปกุมมือเล็กที่เริ่มมีอุณหภูมิอุ่นขึ้นมาแนบแก้ม
"ขอบคุณที่สู้เพื่อพี่... ขอบคุณที่รักษาลูกขอ
