กำลังใจ

ก่อนจะก้มลงจูบหน้าผากพะแพงอย่างแผ่วเบาเนิ่นนาน ราวกับจะซึมซับพลังจากร่างบางไว้ให้มากที่สุด มือหนาลูบไล้แก้มใสที่เริ่มมีเลือดฝาดขึ้นมาบ้างแล้วด้วยแววตาที่ตัดใจยากเต็มที "พี่ต้องไปเข้าเคสผ่าตัดด่วนแล้วนะครับคนดีพะแพงอยู่กับพยาบาลไปก่อนนะ พี่จะรีบทำ รีบกลับมาหาหนูกับลูกให้เร็วที่สุด" "ไม่ต้องห่วงนะคะพี่หมอ แพงอยู่ได้ค่ะ ตั้งใจช่วยคนไข้นะคะ" พะแพงยิ้มส่งกำลังใจให้หมอหนุ่ม เมื่อก้าวพ้นประตูห้องพักฟื้น แววตาที่เคยอ่อนโยนของหมอแทนก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมและเฉียบคมในทันที เขาเดินก้าวยาวๆ ไปตามทางเดินโรงพยาบาลพลางรูดซิปเสื้อกาวน์ขึ้น เสียงฝีเท้าที่กระทบพื้นดังสม่ำเสมอแสดงถึงความมั่นคง แม้ในใจจะยังห่วงพะแพงจนแทบอยากจะหันหลังกลับไปกอดอีกสักครั้ง แต่สัญชาตญาณศัลยแพทย์มือหนึ่งบอกเขาว่า ชีวิตคนไข้ตรงหน้าก็สำคัญไม่แพ้กัน ใช้เวลาไม่นานก้มาถึงหน้าห้องผ่าตัด "คนไข้พร้อมเเล้วคะหมอ " วิสัญญีเเพทย์เเจ้ง