"คุณไม่เสียใจแน่นะคะที่ฉันท้อง"
"ทำไมผมต้องเสียใจด้วยนั่นลูกของผมนะ"
"เพราะเราไม่ได้วางแผนเรื่องท้องไว้นี่คะ"
"ไม่เป็นไรหรอก วางแผนตอนนี้ก็ยังทัน" เขาก็ไม่คิดว่าน้ำของตัวเองจะดีขนาดนี้ยอมรับว่าตกใจมาก แต่ก็ดีใจมากเช่นกันที่จะเป็นพ่อคนแล้ว มือหนาเอื้อมไปลูบผมคนตัวเล็กที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยเบาๆ "ผมดีใจและก็ขอบคุณมากนะที่คุณยอมอุ้มท้องลูกของผม"
หญิงสาวตื้นตันใจมากที่ได้ยินคำพูดนี้ ทีแรกยังรู้สึกกลัวอยู่เลยถ้าเขาไม่พอใจที่เธอท้อง เธอก็คงไม่อยู่บ้านของเขาต่อคงพาแม่กับลูกออกไปอยู่ที่อื่น
"ร้องไห้ทำไม" คุยกันอยู่ดีๆ น้ำตาของเธอก็ไหลรินออกมา
"ฉันดีใจที่คุณยอมรับเด็กคนนี้"
"นั่นน้ำเชื้อผมเลยนะครับ"
"หึหึคุณ.." ไม่คิดว่าเขาจะพูดล้อเล่นแบบนี้เป็นด้วย แต่ที่จริงก็มีอีกหลายอย่างในตัวเขาที่เธอไม่คิดว่ามันจะมีในตัวผู้ชายคนนี้ แต่ก่อนเขาเงียบขรึมเป็นผู้ใหญ่น่าเกรงขาม จนเธอรู้สึกกดดันทุกครั้งที่อ
