บทที่ 10

บำเรอรักวิศวะร้าย บทที่ 10 "?" ออกมาจากห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าก็เห็นว่าเขากับเพื่อนๆ ยืนรออยู่หน้าห้องกันเป็นแถว เสน่หามองแค่ผ่านๆ ตาแล้วก็เดินออกไป ชาละวันก็เดินตามติดๆ และพวกเพื่อนๆ ก็เดินตามกันเป็นแถวอีก ออกมาถึงข้างนอกเขาก็หันไปส่งสัญญาณบอกเพื่อนว่าให้สลายตัว "ไปขึ้นรถเดี๋ยวจะไปส่ง" "ฉันพักอยู่ไม่ไกลเดินกลับเองได้" "ไม่ไกล?" ก่อนหน้าเธอเช่าอยู่อีกเขตหนึ่งเลยไม่ใช่เหรอ งั้นแสดงว่าเธอย้ายที่เช่าแล้ว เธอคิดว่าจะพูดกับเขารู้เรื่องแล้วเลยเดินตรงไปทางที่พัก แต่เดินมาสักระยะยังรู้สึกว่ามีคนเดินตาม หญิงสาวเลยหันกลับไปมองด้านหลัง "คุณตามฉันมาทำไม" "จะไปส่ง" ถึงแม้จะไล่เขาก็คงไม่ไป เธอเลยเดินตรงไปอีกไม่ไกลก็ถึงที่พักรายวัน ที่พักแบบนี้ส่วนมากชายหญิงชอบมาใช้บริการกัน แต่ถ้าไม่มาพักที่นี่ก็ไม่รู้จะพาแม่ไปนอนที่ไหนแล้ว เสน่หาหยิบกุญแจห้องออกมาแล้วก็ปลดล็อก "พักที่นี่เหรอ" "ใช่ คุณกลับไปได้แล้ว" "ถ้าไม่มีที่พักติดต่อไปนะ" ชายหนุ่มหยิบนามบัตรออกมาและเป็นครั้งที่สองแล้วมั้งที่เขาเอานามบัตรให้กับเธอ ..ชาละวันยื่นนามบัตรนั้นให้เธอแต่อีกฝ่ายก็ไม่ได้ยื่นมือมารับเขาเลยวางไว้ชั้นวางของหน้าห้อง เสน่หามองตามหลังผู้ชายที่เดินจากไปก่อนจะเหลือบตามองไปดูนามบัตรใบนั้น "หนูไปไหนมาลูก" "แม่?" เธอไม่ได้หยิบเอานามบัตรหรอกพอได้ยินเสียงแม่เสน่หาก็รีบปิดประตูห้อง ชาละวันที่เดินไปแอบอยู่มุมหนึ่งก็เห็นแล้วว่าเธอไม่ได้เอานามบัตรของเขาไปด้วย ไม่นานเพื่อนก็มาจอดรถรับอยู่ด้านหน้า "ไปไหนมาดึกๆ ดื่นๆ" "หนูว่าจะออกไปหางานทำแถวนี้ค่ะ" "งานกลางคืนเนี่ยนะ?" "งานตอนไหนก็ขอให้ได้งานทำก่อนเถอะแม่" "แกจะไปเป็นผู้หญิงกลางคืนไม่ได้นะ คนอื่นรู้ฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน" เธอเพิ่งมารู้นิสัยจริงๆ ของแม่ก็ตอนลำบากนี่แหละ แต่ก่อนเหมือนท่านไม่ใช่คนแบบนี้ แต่จะพูดไปเธอสนิทกับพ่อมากกว่าแม่อีก เพราะแม่ชอบไปพบเจอสังคมนอกบ้าน ส่วนพ่อถึงแม้ว่าจะทำงานหนักก็ยังมีเวลาให้เธอเสมอ คิดถึงพ่อแล้วก็อดน้ำตาไหลอีกไม่ได้ "ฉันบอกไว้ก่อนนะถ้าแกทำงานกลางคืนฉันรับไม่ได้" "แม่นอนเถอะ" "แล้วนั่นแกจะไปไหน" "ฉันจะออกไปรับลมข้างนอกแป๊บเดียว" ว่าแล้วเสน่หาก็เปิดประตูออกมา เธอมองไปดูนามบัตรที่ยังคงวางอยู่ที่เดิมแล้วเอื้อมมือไปหยิบมันมา ก่อนจะเดินไปหามุมหนึ่งแถวนั้นแล้วก็นำเอาโทรศัพท์ออกมา เสียงโทรศัพท์ในรถดังขึ้น เพื่อนที่ไม่ได้ขับรถต่างก็หยิบออกมาดูว่าเป็นเสียงโทรศัพท์ของใคร "ของมึงหรือเปล่าไอ้ชา" เห็นไม่ใช่สายเพื่อนเขาเลยหยิบโทรศัพท์ของตัวเองออกมาดูบ้าง "สาวที่ไหนโทรมาหามึงตอนนี้วะ" "ไม่รู้สิ" เป็นเบอร์ที่เขาไม่ได้เมมชื่อไว้และไม่เคยโทรเข้าเครื่องของเขาด้วยซ้ำ "อ้าวแล้วทำไมมึงไม่รับสาย" อยู่ดีๆ ชาละวันก็ตัดสายไป "นี่มันเครื่องของกูมึงมายุ่งอะไรด้วยวะ" "อ้าวไอ้นี่เผื่อเป็นสาวสวยนางที่มึงหมายปองอยู่ไง" "?" ชาละวันเอาโทรศัพท์ขึ้นมามองดูเบอร์อีกรอบ จะใช่เหรอเพราะเธอไม่ได้หยิบเอานามบัตรเขาไปนี่ ไม่นานสายนั้นก็โทรกลับมาใหม่ เขาปล่อยให้รอสายอยู่พักหนึ่งพอสายจะตัดถึงได้รับ >>{"สวัสดีค่ะ"} "???" ในรถจากเสียงเจี๊ยวจ๊าวอยู่เมื่อครู่เงียบเป็นปลิดทิ้ง {"ใคร"} >>{"ฉันเองค่ะ"} {"ฉันเอง?"} >>{"ฉันเสน่หาค่ะ"} เพื่อนๆ แอบอมยิ้มที่ชาละวันแกล้งตีเนียนทำเป็นไม่รู้ว่าเสียงใคร ส่วนทางชาละวันเงียบรอฟังว่าเธอจะพูดอะไรต่อโดยที่ไม่ได้ถาม และเธอก็รอให้เขาถามมาก่อนแต่อีกฝ่ายก็เงียบ เสน่หาเลยเป็นคนเริ่มพูดต่อ >>{"ฉันอยากขอคุยกับคุณหน่อย"} {"ตอนนี้ฉันออกมาไกลแล้ว"} >>{"เป็นพรุ่งนี้ก็ได้ค่ะ"} {"พรุ่งนี้มีเรียน"} >>{"ตอนเย็นก็ได้ค่ะ"} {"อืม"} "เฮ้ย! มึงบ้าหรือเปล่าวะ" พอชาละวันตัดสายไปเท่านั้นแหละเสียงที่เงียบอยู่เมื่อครู่ก็อึกทึกขึ้นมาอีกรอบ