"ไม่มีอะไรแล้วร้องไห้ทำไม" ต้นข้าวปลอบผู้หญิงไม่ค่อยเป็นหรอก จะให้เทคแคร์ก็พอเทคแคร์ได้ แต่ถ้าเห็นผู้หญิงร้องไห้ส่วนมากเขาจะเดินหนี เพราะเขาคิดว่าน้ำตาผู้หญิงคือมารยา อยากให้เอาอกเอาใจเลยบีบน้ำตาออกมา
จนถึงช่วงเย็นทั้งสองก็ยังไม่ได้คุยกันอีก แต่จะไม่คุยกับเธอก็ไม่ได้เพราะพรุ่งนี้ต้องพาเธอกลับแล้ว
"หลานสะใภ้ของยายไปไหนครับ"
"เห็นเดินไปทางกระท่อม"
"พรุ่งนี้ผมอาจจะกลับแต่เช้าหน่อยนะครับ มะรืนต้องไปฝึกงานแล้ว"
"เราเรียนจบแล้วเหรอ" ยายถามเพราะไม่รู้จริงๆ
"ยังหรอกครับเหลืออีกหนึ่งปีครับ ฝึกงานเทอมหนึ่งแล้วก็กลับเข้ามาเรียนอีกรอบครับ"
หลานของยายโตขนาดนี้แล้วเหรอ ยายเลี้ยงของยายมาตั้งแต่ออกจากท้องแม่เลยมั้ง ยิ่งโตก็ยิ่งห่างเหินกัน ถ้าไม่มีหนูปรารถนาป่านนี้ก็คงยังไม่ได้เจอหน้าหลานอีก
"เดี๋ยวผมมานะครับยาย" ว่าแล้วต้นข้าวก็เดินออกไปทางหลังบ้าน
มาถึงกระท่อมก็เห็นเธอกำลังดูแลแปลงผักอยู่
"ก็บอ
