บทที่ 165

1478 Words

"วันนี้ดูพ่อกับแม่จะว่างจังเลยนะครับ" ต้นข้าวตื่นขึ้นมาด้วยอาการงัวเงียหรือจะเรียกอีกอย่างว่าแฮงค์ก็ได้ "ต้นแม่เคยสั่งเคยสอนให้เราเป็นคนแบบนี้หรือลูก" "ก็แค่ดื่มเหล้ากับเพื่อนเองทำไมต้องว่าขนาดนั้นด้วยล่ะครับ" "แม่ไม่ได้หมายถึงเรื่องดื่ม" "ถ้าแม่จะพูดถึงเรื่องนั้นเดี๋ยวผมจัดการเอง วันนี้พ่อไม่ได้เข้าบริษัทเหรอครับ" "ตอนที่พ่อรู้ว่ามีเรา ต้นรู้ไหมว่ามันเป็นสิ่งที่พ่อดีใจที่สุดในชีวิต" ได้ยินคำพูดสามีมิลานถึงกับน้ำตาคลอ ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าสิ่งที่เขาพูดมันคือเรื่องจริง แต่ตอนนั้นทั้งสองก็มีอุปสรรคเหมือนกัน และมิลานก็ยังจำได้ว่าตอนนั้นเหนือตะวันกลัวพ่อของเธอจะเห็นผลตรวจครรภ์ เขารีบเอามันยัดเข้าไปในปากและโกหกท่านว่ามันเป็นเครื่องวัดไข้ คิดถึงเรื่องนี้ทีไรก็อดเอ็นดูสามีไม่ได้ "พ่อกับแม่กลับไปเถอะครับ เดี๋ยวเรื่องนี้ผมจัดการเอง" ว่าแล้วชายหนุ่มก็ลุกขึ้นแล้วเดินไม่ค่อยตรงออกประตูห้องนอนของเพื

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD