“ยิ้มๆ หน่อยสิยัยอัปสร เดี๋ยวคุณสงครามเพื่อนพ่อก็เข้าใจผิด คิดว่าพ่อบังคับแกให้มาดูตัวหรอก”
อัศวินผู้เป็นบิดาของอัปสรสวรรค์พูดขึ้น หลังจากพาภรรยากับลูกสาวเดินเข้ามาภายในโรงแรมหรูแล้ว
“ก็ไม่มีเรื่องอะไรให้น่ายิ้มนี่คะคุณพ่อ แล้วจะให้อัปสรยิ้มได้ยังไง”
“แกนี่เถียงคำไม่ตกฟากเลยนะยัยอัปสร”
“อัปสรไม่ได้เถียงนะคะ แต่อัปสรพูดความจริง ถ้าให้อัปสรเดินยิ้มตลอดเวลา คนอื่นก็จะคิดว่าอัปสรเป็นบ้าหรอกค่ะ”
คนเป็นพ่อถอนใจออกมายาวเหยียด และก็หันมามองหน้าลูกสาว
“จะมีสักครั้งไหมที่แกไม่เถียงพ่อน่ะ อัปสร”
“ไม่เอาน่าคุณ ลูกของเรานะคะท่องเอาไว้ เราเลี้ยงกันมากับมือ แล้วนิสัยแบบนี้ก็ถอดแบบมาจากคุณล้วนๆ เลยค่ะ” คำพูดจากผู้เป็นภรรยายิ่งทำให้อัศวินปวดหัว
“ผมรู้แล้ว ผมถึงได้แค่บ่นๆๆๆ เหมือนคนแก่แบบนี้ไงคุณ”
“แหม คุณไม่ได้เหมือนคนแก่สักหน่อยค่ะ แต่คุณแก่แล้วต่างหาก” คนเป็นภรรยาอดที่จะเหน็บแนมสามีไม่ได้
อั
