คุณเฟยยังคงจ้องมองรอยที่คอของฉันไม่ละสายตา ก่อนที่เขาจะพ่นลมหายใจร้อนผ่าวกระทบใบหน้าฉันแรง ๆ แล้วจับปลายคางฉันขึ้นมาสบตากับตัวเอง
สายตาคู่นั้นที่กำลังจ้องมองทำให้หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบไหว ก่อนจะเอ่ยเสียงเย็น “มันกล้าดียังไงมาแตะเนื้อต้องตัวผู้หญิงของฉัน”
“กะ... โกรธหนูหรือเปล่าคะ” เมื่อถามออกไปแล้วฉันก็ค่อย ๆ เม้มริมฝีปากแน่นอย่างประหม่า กลัวว่าคนตรงหน้าจะโกรธที่ฉันปล่อยให้ร่างกายมีรอยของผู้ชายคนอื่น
คุณเฟยมองอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าลงมากดริมฝีปากหนาบดขยี้ริมฝีปากของฉันอย่างแรง… ราวกับกำลังทำโทษ
“อื้อ~”
เพราะทนความเจ็บไม่ไหวทำให้ฉันประท้วงในลำคอออกมา ไม่นานคุณเฟยก็ถอนจูบออก
“มันจูบเธอหรือเปล่า?”
“…” ฉันกัดฟันแน่นพร้อมหลบสายตาไม่กล้าให้คำตอบ ถ้าโกหกออกไปแล้วมาถูกจับได้ทีหลังมันจะเป็นยังไงนะ แล้วถ้าพูดความจริงจะเป็นยังไง
“น้ำอิง!!” เมื่อไม่ได้คำตอบคุณเฟยก็ตะเบ็งเสียงเรีย
