ราวกับฉันได้หลุดไปอยู่ในที่แห่งหนึ่งที่รายล้อมไปด้วยดอกไม้ เดินไปเรื่อย ๆ ก็มีผีเสื้อบินมาเกาะที่แขน พอจะจับมันก็บินหนีไปฉันจึงไล่ตามผีเสื้อตัวนั้น
ทั้งที่วิ่งไล่ตามเจ้าผีเสื้อเป็นเวลานานแต่กลับไม่ได้รู้สึกเหนื่อยเลยสักนิด
แต่!! จู่ ๆ ก็รู้สึกเจ็บที่ไหล่จนต้องทรุดตัวลงแล้วภาพก็ตัดไป…
เฮือก!!!
จมูกสัมผัสกับกลิ่นยาคละคลุ้ง กลิ่นแบบนี้เป็นเอกลักษณ์เฉพาะทำให้คาดเดาได้ไม่ยากว่าที่นี่คือโรงพยาบาล สมองเริ่มประมวลผลว่าเกิดอะไรขึ้น
“อ่ะ เจ็บจัง” ม่านตาค่อย ๆ เปิดรับกับแสงสว่าง ราวกับไม่ได้เจอแสงเป็นเวลานาน
“รีบโทรรายงานนาย ว่าคุณน้ำอิงฟื้นแล้ว”
“เสียงใครกัน” ฉันพยายามเพ่งมองด้วยตาที่พล่ามัว ก่อนจะเริ่มปรับโฟกัสร่างหนาในชุดดำที่ยืนอยู่ได้ชัดขึ้น
“อย่าเพิ่งขยับตัวนะครับ เดี๋ยวผมจะเรียกหมอมาดูอาการให้”
จำได้ว่าถูกยิง… และจำได้ว่าก่อนที่ภาพจะตัดไปคุณเฟยได้ทำตามคำขอของฉันด้วย
“…” คิดย้อน
