บทที่ 6 หลบหน้า

สามวันมานี่คีตะวันไม่ค่อยได้เจอหน้าตรีเมฆสักเท่าไรเหมือนกับว่าชายหนุ่มกำลังหลบหน้าหลบตาหญิงสาววันนี้คีตะวันจึงบุกไปหาชายหนุ่มที่คอกม้า “โห่ ว่าที่เมียนายเมฆมา” เบิ้มพูดขึ้นจนโก้หันมามองตาเมื่อเห็นคีตะวันกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ จนตรีเมฆเงยหน้าขึ้นไปมองเห็นคีตะวันกำลังเดินเข้ามาทางคอกม้า “สวัสดีจ้ะหนุ่มๆ” “คุณหนูคนสวยมีอะไรให้เบิ้มรับใช้คะ...” พูดไม่ทันจบก็โดนโก้ลากคอออกไปจากบริเวณคอกม้า “นายจะทำงานให้ดำแดดตายไปเลยหรือไง” คีตะวันพูดกับตรีเมฆที่มัวแต่ดูแลม้าจนไม่หันมาคุยกับหญิงสาวปกติตรีเมฆเป็นคนที่ผิวดีอยู่แล้วแต่พอทำงานหนักผิวจึงเข้มขึ้นแต่ความหล่อไม่ลดลงเลย “หลีกไป” “ที่หลบหน้าเพราะโกรธเหรอที่โดนฉันแกล้ง? หรือโกรธที่ฉันไม่ยอมคบด้วย” คีตะวันรู้ทันตรีเมฆอาการแบบนี้คงน้อยใจที่หลอกให้ดีใจเล่น “หยุดพูดได้แล้ว” ชายหนุ่มทำเป็นโมโหกลบเกลื่อนเมื่อหญิงสาวรู้ทันเขาทุกอย่าง “เอาน่าถ้านายอยากคบจริงๆ ละก็นายก็พูดจาหวานๆ สิเผื่อฉันจะได้ตกหลุมรักบ้าง” บริเวณนั้นมีคนงานกำลังตักขี้ม้าอยู่จึงได้ยินในสิ่งที่เจ้านายพูด “เธออย่าคิดไปเองสิ ไม่ใช่สเปกฉันสักหน่อยหน้าก็กลมปากก็เล็กจมูกก็บานตัวก็เตี้ยสวยก็ไม่สวยสู้คุณรินก็ไม่ได้” ตรีเมฆอยากเอาชนะหญิงสาวตรงหน้าจึงเผลอพูดคำที่ไม่ดีออกมา “นาย!” เพี้ยะ คีตะวันโกรธจนเลือดขึ้นมากล้าดียังไงถึงมาบอกว่าเธอไม่สวยหน้าตาไม่เคยผ่านมีดหมอเหมือนสาวๆ ของเขาที่ขึ้นเขียงมาแล้วกี่ครั้งกว่าจะสวยขนาดนั้นความโกรธทำให้คีตะวันตบเข้าไปที่แก้มสากของเขาและรีบวิ่งหนีออกมา “ซันนี่เดี๋ยว...ห้ามเอาเรื่องนี้ไปพูดต่อไม่งั้นผมไม่เก็บไว้แน่” ตรีเมฆเลยวิ่งออกไปตามหญิงสาวแต่พอเห็นคุณากรกำลังอยู่กับคีตะวันจึงไม่เดินเข้าไป “ซันนี่เป็นอะไรครับ” คุณากรเห็นหญิงสาววิ่งออกมาพร้อมกับน้ำตาจึงเอ่ยทักด้วยความเป็นห่วง “ฮึก! พี่กรพาซันนี่ออกไปจากตรงนี้หน่อยค่ะ” คีตะวันลากคุณากรขึ้นรถและบอกให้เขาพาออกไปเพราะไม่อยากคุยกับตรีเมฆในเวลานี้ “ทะเลาะกับไอ้เมฆมาเหรอครับ” คุณากรเห็นตรีเมฆโทรมาไม่หยุดทั้งสองคงทะเลาะกันหนักเพราะจากคนที่สดใสตอนนี้ก็ซึมเพราะผ่านการร้องไห้มา “ก็...” “ไม่ต้องเล่าหรอกครับนี้ก็ใกล้เย็นแล้วเดี๋ยวพี่พาออกไปเดินเล่น” คุณากรไม่เคยคิดอะไรเกินเลยกับคีตะวันเขาเอ็นดูเหมือนกับน้องสาวคนหนึ่ง คุณากรจึงพาคีตะวันเดินเล่นที่ตลาดคลองถมที่กำลังตั้งพาหญิงสาวเดินซื้อของแปลกที่ครั้งหนึ่งตรีเมฆเคยสั่งไม่เขาจีบหญิงสาวนั่นแปลว่าคีตะวันกำลังเป็นที่หมายปองของเพื่อนเขา “พี่กร ไม่ได้เจอกันนานเลย” พระลบเดินเข้ามาทักทายเพื่อนของพี่ชายที่เขาเห็นมาตั้งแต่เด็ก พร้อมกับปรายตามองหญิงสาวข้างกาย “ไม่ได้เจอกันเลยนะกราฟ ซันนี่ครับกราฟน้องชายของไอ้เมฆ” “เอ่อ สวัสดีค่ะ” คีตะวันส่งยิ้มทักทายให้คนตรงหน้าซึ่งหน้าตานั้นคล้ายกับตรีเมฆไม่มีผิด “คนนี้ไงว่าพี่สะใภ้นาย” คุณากรกระซิบให้พระลบได้ยินกันแค่สองคนพร้อมกับส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ “สวัสดีครับคุณซันนี่” พระลบหันมาทักทายคีตะวันพี่ชายปาสาวสวยแบบนี้มาจากไหนแถวต่างจังหวัดคงหายากหวังว่าไม่ได้ฉุดลูกสาวเขามาหรอกนะ คุณากรจึงพาคีตะวันกลับมาส่งที่ไร่และขอตัวกลับเพราะตอนนี้ก็เริ่มค่ำแล้วจะไปไหนมาไหนด้วยกันก็คงไม่ดีเท่าไรเดี๋ยวเจ้าของไร่จะหึงเอา คีตะวันเดินเข้ามาในบ้านเห็นจึงได้ยินเสียงของหนุ่มสาวกำลังคุยกัน จึงไม่สนใจจะเดินผ่านห้องรับแขกเพื่อขึ้นไปพักผ่อนที่ห้องของตัวเอง “เดี๋ยวสิซันนี่” “ใครเหรอคะคุณเมฆ” ดลณดาแม่หม้ายสาวในวัยเพียง 29 ปีที่เพิ่งหย่ากับสามีซึ่งเป็นผู้มีอิทธิพลในละแวกนี้และเธอเองก็เคยเป็นอดีตแม่เลี้ยงของรสิริน คีตะวันที่รู้สึกเบื่อหน่ายจึงหันกลับมาสบตากับหญิงสาวไม่ใช่รสิรินคงจะเป็นสาวที่มาติดพันตรีเมฆงานนี้ขอเอาคืนตรีเมฆให้สาสมก่อนก็แล้วกัน “เมีย!” คีตะวันตอบกลับแค่คำเดียวและเดินเข้ามายื่นถุงเสื้อผ้าและของใช้ที่เพิ่งไปซื้อมาให้ตรีเมฆถือ โดยที่ชายหนุ่มไม่ปฏิเสธ “ไม่จริงใช่ไหมคะ?” ดลณดาร้อนใจที่มีหญิงสาวสวยมาแสดงตัวว่าเป็นภรรยาของชายหนุ่มที่เธอหมายปองไม่พอแค่นั้นทั้งสองยังอยู่บ้านหลังเดียวกัน เธอเองก็แวะเวียนมาบ่อยแต่ไม่เคยเจอหน้าหญิงสาว ส่วนตรีเมฆก็น้ำท่วมปากเพราะไม่กล้าหักหน้าคีตะวัน “แล้วน้าเป็นใครกันมาหาผัวชาวบ้านดึกๆ ดื่นๆ ไม่กลัวคนเขาจะนินทาเอาหรือไง” คีตะวันยิ้มอย่างพอใจที่ชายหนุ่มไม่ปฏิเสธแถมยังยืนนิ่ง “แกเรียกใครว่าน้า คุณเมฆคะ” “พี่เมฆขา ซันนี่เหนียวตัวอยากไปอาบน้ำแล้วค่ะ” หญิงสาวเดินเข้ามาเกาะแขนตรีเมฆและออดอ้อนจนตรีเมฆอดใจแทบไม่ไหวหัวใจเจ้ากรรมก็ตื่นเต้นราวกับเพิ่งหัดมีความรัก “คุณดากลับไปก่อนนะครับเรื่องงานเอาไว้เราค่อยมาคุยกันมีอะไรติดต่อผ่านลูกน้องผมมาได้” ดลณดามองคีตะวันอย่างโกรธจัดตรีเมฆไม่ปฏิเสธแปลว่าเขากำลังยอมรับว่าตัวเองมีภรรยาแล้ว “ปล่อยได้แล้วจะลวนลามฉันหรือไง” เมื่อเห็นว่าหญิงสาวเดินออกไปจากบ้านแล้วจึงหันมาเอาเรื่องชายหนุ่มที่กล้ากอดเอวเธอไว้ “ก็ไหนว่าเป็นเมียฉันไง” “เสียใจด้วยนายไม่สเปกฉันสำหรับฉันต้องหล่อๆ ขาวๆ หน้าลูกครึ่ง” คีตะวันไม่ยอมแพ้เช่นกันและดึงของออกจากมือของชายหนุ่มแต่ไม่ทันตั้งแต่ตรีเมฆจึงคว้าเอวของหญิงสาวและออกแรงดึงคีตะวันให้ล้มตัวลงบนหน้าอกแกร่ง “นายจะทำอะไร!” “ก็ดูหน้าเมียไง” ตรีเมฆยิ้มอย่างอารมณ์ดีแต่เพราะหญิงสาวนอนอยู่บนตัวเขาจึงเห็นร่องอกที่โผล่พ้นเสื้อออกมาเล็กน้อยเขาเคยเห็นครั้งหนึ่งจากสายตาก็น่าจะไม่ต่ำกว่า 34+ “นายกล้ามองหน้าอกฉันเหรอ นี่แนะๆๆ” “โอ้ยซันนี่ ระวัง!” คำเดียวจุก คีตะวันรีบลุกออกจากตัวของเขาทำให้น้ำหนักของมือไปกดโดนที่มังกรยักษ์ของเขาอย่างเต็มแรงแถมเจ้าตัวเหมือนจะยิ่งได้ใจด้วยซ้ำ “สมน้ำหน้า” คีตะวันมองดูผลงานของตัวเองแล้วจึงรีบวิ่งขึ้นห้องโดยไม่ได้หยิบของที่มาติดมือขึ้นไป “ยัยตัวแสบ” ตรีเมฆนอนตัวงอเหมือนกุ้งพร้อมกับใบหน้าที่แดงก่ำคีตะวันทำเขาเจ็บแสบมากกว่าจะถึงกำหนดกลับเขาคงไม่เป็นหมันก่อน ครืด ครืด ครืด “เออ” “พี่ชายผมโทรมาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่า” “มีอะไรรีบพูดมา” “แอบซุกสาวไว้ไม่บอกน้องเลยนะ” “นายรู้ได้ยังไง” “ไม่สำคัญหรอกแต่คุณซันนี่น่ารักมากเลยนะครับพี่ชาย” ตู้ด ตู้ด ตรีเมฆกดตัดสายทิ้งไปเพราะไม่มีอารมณ์จะคุยกับพระลบเมื่ออาการจุกเริ่มดีขึ้นเขาจึงก้มตัวลงเก็บของคีตะวันที่หล่นอยู่เต็มพื้น “อยู่กับไอ้กรเธอกับยิ้มให้มันได้ทำไมอยู่กับฉันเธอถึงใจร้ายจัง” ตรีเมฆหงุดหงิดทุกครั้งที่คีตะวันไม่ยอมให้ความสนใจกับเขาแถมยังชอบแกล้งให้เขาหวั่นไหวอยู่ร่ำไป ทางด้านของดลณดาหญิงสาวกลับมาบ้านด้วยความซอกช้ำใจเธอหมายปองตรีเมฆมาเนิ่นนานอุตส่าห์ออกกลอุบายเพื่อหาทางขอหย่าได้ ยังต้องมาสู้รบกับผู้หญิงของตรีเมฆอีก “เรื่องไม่จบแค่นี้หรอก” “กรี้ดดดด อีบ้าแกเป็นใคร” ดลณดากว่าจะขอหย่ากับพ่อของรสิรินได้ และกว่าจะเข้าหาตรีเมฆได้แถมยังต้องมาแข่งกับรสิรินอีกไม่พอยังจะมีผู้หญิงที่เป็นใครก็ไม่รู้มาบอกว่าเป็นเมียของเขา “ฉันไม่ยอมหรอกกว่าฉันจะมาถึงจุดนี้ได้” ขั้นแรกเอต้องจัดการผู้หญิงทุกคนที่เข้ามาติดพันตรีเมฆให้หมดรวมถึงรสิรินด้วย ส่วนผู้หญิงคนนั้นค่อยหาวิธีจัดการ “มากรี๊ดเป็นสัมภเวสีขอส่วนบุญเพราะคุณเมฆเขาไม่สนใจนะสิ” รสิรินเดินเข้ามาบ้านหลังนี้เป็นบ้านของพ่อเธอซื้อให้ดลณดาไม่แปลกที่เธอจะเข้ามาได้ “เข้ามาทำไม” “ฉันแค่จะมาบอกว่าใครดีใครได้ ถึงแม้จะมีศัตรูเป็นคนเดียวกันก็เถอะ แม่หม้ายอย่างเธอคุณเมฆเขาไม่เอาหรอก” “อีริน!” “อะไรอีดา” ทั้งสองเคยเรียนด้วยกันมาในช่วงวัยรุ่นจึงไม่แปลกที่จะรู้ไส้รู้พุงกันไปหมดที่ดลณดาเข้าหาพ่อของเธอก็เพียงเพราะว่าเงินทองซึ่งเธอเคยห้ามพ่อแล้วแต่ไม่ฟัง ไม่ถึง 2 ปี ดลณดาก็ขอหย่าขาด “อย่าคิดที่จะเล่นวิธีสกปรก” รสิรินเตือนอดีตเพื่อนสาวที่มักจะชอบผู้ชายคนเดียวกันมาตลอด ยังไงดลณดาก็ไม่มีวันชนะเธอเพราะเธอนั้นมีอำนาจมืดมากกว่า