… หนึ่งคำนับฟ้าดิน... … สองคำนับบิดามารดา... … สามคำนับกันและกัน... เสร็จพิธีเข้าหอได้... เสียงประกาศจบพิธีเผิงเหยียนในชุดแดงสีมงคล มองเจ้าสาวของตนเองผ่านผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวด้วยดวงตาเปี่ยมด้วยความรัก จื่อเถาเองก็สบสายตามองไปยังเจ้าบ่าวเบื้องหน้าที่พยายามหลีกหนีสุดชีวิต สุดท้ายเมื่อสวรรค์ลิขิตแล้วว่านางและเขาเคียงคู่กันก็หลบเลี่ยงไม่พ้น ยืนมองได้ชั่วครู่แม่สื่อก็มาเชิญเจ้าสาวไปรอที่ห้องหอ ส่วนเจ้าบ่าวก็อยู่รับแขกดื่มสุรามงคล “พี่ชายเผิงท่านมา ๆ มาดื่มกับพวกเราก่อน วันนี้ไม่เมาไม่เลิก” ลู่หลงรินเหล้าใส่จอกส่งให้พี่ชายเผิงแต่ทว่าสายตาของเขามองไปยังเจ้าสาวที่เดินลับสายตาออกไป “วันนี้ข้าเหนื่อยแล้วไม่ดื่มดีกว่า” เพราะว่าอยากเข้าหอกับนางโดยเร็วจึงไม่อยากดื่มอะไรมันแล้ว แต่เจ้าแสบลู่หลงก็ขัดขวางเขาไว้ ไป๋อวิ๋นเข้าใจความรู้สึกของเผิงเหยียนดี ก็ไม่ต่างจากเขาเมื่อตอนแต่งงาน สิ่งเดียวที่

