เสียงดนตรีบรรเลงเพลงหนึ่งเดียวใต้หล้า นักดีดพิณดีอย่างไพเราะขับกล่อมให้สองหนุ่มสาวที่อิงแอบในร้านน้ำชา ได้เพลิดเพลินใจ
ในห้องแบ่งเป็นห้องที่มีผ้าม่านสีแดงกั้นเพื่อความเป็นส่วนตัวจื่อเถาเอนศีรษะซบกับไหล่ของเผิงเหยียน คิดถึงวันคืนที่ผ่านมาจวบจนวันนี้
“ท่านเคยคิดหรือไม่ หากเราไม่ต้องกลับมาพบกันอีกท่านและข้าอาจจะไม่ต้องมาแต่งงานอีกครั้งก็ได้” หากนางละวางความแค้นที่จะหลีกหนีชายไร้หัวใจเช่นเขา นางก็อาจจะไม่ต้องมาเกิดอีกครั้งเพื่อแก้ไขแทนดวงจิตจื่อเถาก็เป็นได้
แต่ยิ่งนางคิดหลบหนี ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นดึงเราทั้งสองให้กลับมาเคียงคู่มิอาจแยกจาก ไม่ว่าความเป็นความตายล้วนทำให้นางต้องประสบชะตาที่ต้องเคียงคู่เขา
“เจ้าไม่รู้หรือ การกลับมาครั้งนี้ด้วยแรงอธิษฐานของข้า เจ้าจากไปข้างกายข้าดูไร้ค่าทุกสิ่ง” ความโง่เขลาครั้งนั้นเขาจดจำได้ขึ้นใจ ด้วยแรงอ้อนวอนอธิษฐานเอาชีวิตที่เหลือเพื่อปลอบโยนนาง ทำให้
