“ฝ่าบาท...จะทรงปลดหม่อมฉันหรือเพคะ หม่อมฉันผิดอะไร” นางรู้ดีว่ากฎที่มีมาแต่โบราณ แม่ของแผ่นดินจะปลดโดยพลการไม่ได้ ต้องมีเหตุอันควร ต่อให้ฝ่าบาทรู้แล้วอย่างไรหลักฐานเอาผิดนางไม่มีก็ได้เป็นแค่ข้อกล่าวหา
“เจ้าคงลืมไปแล้วสินะว่าเจ้ากำลังเล่นกับผู้ใด ข้อหากบฏย่อมมีที่มาที่ไป ทั้งแอบอ้างราชโองการ สกุลชุนเจ้ามีคนละร้อยหัวก็มิอาจรักษาไว้ได้” เขาย่อมมีวิธีเอานางลงจนได้ นางนั่งนานไปแล้วบัลลังก์หงส์แห่งนี้
“ไม่หม่อมฉันเป็นแม่ของแผ่นดิน เป็นแม่ขององค์รัชทายาท ฝ่าบาทกระทำเช่นนี้ไม่ได้” ชุนฉวี่ฮองเฮาส่ายหน้าไปมา ไม่คิดว่านางที่อำมหิตแล้ว เขาที่นั่งอยู่เบื้องหน้านางจะอำมหิตกว่า ขนาดเอาทั้งตระกูลชุนมาเป็นตัวประกันต่อรองนาง ดวงตาที่ฉ่ำน้ำจากการเสแสร้งเมื่อกี้บัดนี้หลั่งออกมาด้วยความเจ็บช้ำใจ
“เจ้าว่าแอบซ่องสุมกำลัง ก่อตั้งกองโจรลับ ๆ เพื่อปลงพระชนม์องค์ชาย สกุลชุนไม่มีโทษฆ่าล้างตระกูลหรือ ต่อให้เจ้าปั
