ฉู่เพ่ยฉีนั่งอยู่บนหลังม้ารอให้มันค่อย ๆ เดินไปอย่างเรื่อย ๆ ไม่เร่งร้อนเพราะอยากให้ตัวเองได้คิดอะไรอีกหลายอย่างให้ดี จนได้ยินเสียงม้าควบมาด้านหลัง สัญชาตญาณป้องกันตัวทำให้เหลียวมองและเตรียมชักม้าขึ้นเพื่อควบหนีออกไป ด้วยไม่รู้ว่าคนที่มานั้นดีหรือไม่ แต่กลับได้ยินเสียงของพี่รองเสียก่อน
“เจ้าแปด...เจ้าจะไปไหนค่ำมืด” ฉู่เพ่ยเจวียนรู้ว่าวังหลวงกำลังวุ่นวาย แล้วเสด็จพ่อต้องเตรียมให้เขารับตำแหน่งองค์รัชทายาทแทนที่น้องแปดเป็นแน่ เขาจึงหนีมาก่อนปล่อยให้ในวังขัดแย้งให้เสร็จค่อยกลับไป
“ข้าก็ไม่รู้จะไปไหนเหมือนกัน” เขารู้สึกเหมือนไร้ที่ไปอยู่เล็กน้อย ตระกูลมารดาถูกกวาดล้างเขายังสบายใจอยู่ตำหนักบูรพาได้อีกหรือ นั่นไปไม่ใช่ตัวเขา เขาละอายใจอย่างมากที่เสด็จแม่ทำเรื่องเลวทรามพวกนี้เพื่อเขาจะได้ไปยืนอยู่จุดสูงสุด แต่หากเขาไปยืนแล้วไร้ซึ่งเพื่อนหรือมิตรสหาย ยืนอยู่โดดเดี่ยวท่ามกลางเหล่าขุนนางที่เหมือนเ
