เมื่อจื่อเถาไม่เห็นหน้าเผิงเหยียนหลายวัน นางก็เลิกตามตื้อเซ้าซี้ เมื่อตัวเองใจเย็นลงก็พบว่านางควรพูดคุยกับเขาให้ดี ไม่ใช่ใส่อารมณ์ แต่พยายามแล้วเขากลับไร้ไมตรีต่อนาง นางได้แต่ทำใจ บางทีเรื่องราวมันก็เป็นแบบนี้หลีกเลี่ยงไม่ได้
“พี่จื่อเถา ไม่เห็นพี่ชายเผิงหลายวันแล้วนะขอรับ ท่านทะเลาะกันหรือ” ลู่หลงได้รับหน้าที่ให้ถาม หรือง่าย ๆ คือพวกเขาถีบตนให้เข้าไปเสี่ยงมือเสียงเท้าพี่จื่อเถานั่นเอง
“เมื่อก่อนไม่มีเขาเราก็อยู่กันได้ไม่ใช่หรือ” นางไม่ตอบว่าใช่หรือไม่ใช่ แต่นางเลือกจะถามกลับว่าเขายังจำเป็นไหม พวกเราเติบโตมากันเองหาได้พึ่งพาเขาเสียหน่อย อาจจะมีบางทีที่พึ่งบ้าง แต่ก็เล็กน้อยนัก ไม่ถือเป็นบุญคุณใหญ่หลวงอะไรให้ต้องทวง
“โธ่...พี่จื่อเถา ข้าว่าเขารักปักใจท่านจะตายไป บางทีท่านก็ควรเห็นใจเขาบ้าง” ลู่หลงกล่าวด้วยความสงสารพี่ชายเผิง ที่จริงเขาก็แอบไปพบพี่ชายเผิงเหมือนกัน แต่พี่ชายเผิงเขามัวแต
