วันงานเริ่มขึ้น แขกเหรื่อในงานมากหน้าทั้งขุนนางบุ๋นบู้ทั้งในราชสำนักและกรมอาญาต่างมากันพร้อมหน้า เผิงเหยียนและบิดาออกมาต้อนรับแขกอย่างแข็งขัน ผ่านไปสักพักคนที่เรือนด้านข้างไม่มาเขาก็ร้อนในอกยืนเหม่อเผลอคิดถึงนาง จนแขกสำคัญในงานเข้ามาและเรียกเขา
“เผิงเหยียนเหม่ออะไร วันนี้วันดีของเจ้าเชียวนะ” ไป๋อ๋องมาพร้อมกับพระชายาแต่ทว่ามาถึงเจ้าของงานกับยืนเหม่อไปยังบ้านอีกหลังด้านข้างเสียนี่
“คารวะไป๋อ๋องข้าตื่นเต้นจนเสียมารยาทแล้ว” สองมือยกประสานคารวะผู้มาใหม่ ทั้งยังมองไปด้านข้างและด้านหลังก็ไม่เห็นนางติดตามตามมาใบหน้าสลดลงไปอีก
“นี่ของขวัญของเจ้า นางน่ะกำลังแต่งตัวอย่าร้อนใจไปนัก” ไป๋อ๋องกระซิบข้างหูทำให้เขาเบิกบานขึ้น แม้ว่าไม่ได้เชิญด้วยตัวเอง แต่เขาก็หวังให้นางมางานของเขา
ห่างไปอีกครู่ เป็นองค์ชายรอง องค์รัชทายาท และองค์ชายสิบเอ็ดอี้หานมาพร้อมกัน พร้อมกับหอบของขวัญกันคนละชิ้น
“ยินดีกับเ
