เสียงที่ดังขึ้นทำเอาเผิงเหยียนตกใจ เขาลุกขึ้นทันทีเพื่อจะเข้าไปจัดการคนร้าย แต่กระบี่ของไป๋อ๋องรวดเร็วดุจสายฟ้าปลิดชีพมือสังหารผู้นั้นทันที
ฉับ!
“ทุกคนอยู่ในความสงบ” เสียงของเผิงเหยียนกล่าว เขาวิ่งไปจะหาจื่อเถากลัวว่านางจะเป็นอันตราย ส่วนจื่อเถามองเห็นมีดบินเข้ามายังบริเวณที่องค์รัชทายาทยืนอยู่
“เพ่ยฉี...ระวัง” จื่อเถาวิ่งไปผลักประจวบเหมาะกับองค์ชายรองเห็นกล่องของขวัญที่เป็นมีดพกของเจ้าสามแสบของจื่อเถาจึงหยิบขึ้นซัดเข้าไปที่คนร้าย
แล้วมือสังหารก็กระโดดลงมาจากหลังคาหลายสิบคน ทั้งพลธนูก็เล็งธนูเข้ามายังกลุ่มคนนั้น ไป๋อวิ๋นกระโดดทีเดียวก็ถึงบริเวณเหล่าคนร้ายจัดการปลิดชีพทีละสิบคน
องค์ชายรองเองก็จับกระบี่ขึ้นมากระโดดไปช่วยพี่ชายด้วยเช่นกัน เสียงต่อสู้ดุเดือดเสียจนคนในงานร้องโวยวาย
ช่วยด้วย...คนร้าย ....ช่วยด้วย คนร้าย
จื่อเถามองความโกลาหลนี้แล้วก็คิดว่าคนที่โดนปองร้ายจริง ๆ ก็คือ
