กว่าจะผ่านสองเดือนแห่งพายุหิมะก้าวสู่ปีใหม่ ทำเอาหมู่บ้านตระกูลจางลำบากอยู่หลายครั้ง เพราะว่าพายุมาครั้งหนึ่งเหล่าชาวบ้านก็อกสั่นขวัญหาย หวาดกลัวว่าบ้านตัวเองจะผ่านพ้นฤดูหนาวนี้ไปได้หรือไม่ บางคนกลางคืนถึงขั้นสะดุ้งตื่นเมือได้ยินเสียงลม
มีเพียงแค่บ้านของจื่อเถาและท่านตาท่านยายของนางเท่านั้นที่แข็งแรง ทำให้ผ่านฤดูหนาวมาอย่างปลอดภัย ด้านนอกลานบ้านยังขาวโพลนไปด้วยหิมะ แต่ว่าไม่ได้ตกมาเป็นพายุแล้ว เพียงตกเบา ๆ เท่านั้นทำให้เหล่าเด็ก ๆ ออกมาวิ่งเล่นกัน ส่วนจางจินเจ้าหูน้อยเริ่มขยับเดินเองได้อย่างช้า ๆ แล้วทั้งหมดจึงมานั่งเล่นด้วยกัน ภาพตรงหน้าทำให้จื่อเถามีความสุขยิ่งนัก
“เป็นเด็กก็ดีเนอะไม่ต้องคิดอะไร” นางมองแล้วพูดขึ้น ผ่านปีนี้ไปนางก็โตขึ้นอีกปีแล้ว ทำอะไรแต่ละอย่างก็ต้องคิดเผื่อผู้อื่นด้วย แล้วหลังปีใหม่นางจะเดินทางไปเมืองหลวงและท่านแม่เตรียมของฝากจนเต็มรถม้าแล้ว นางจะไปพร้อมท่านลุงลู่แ
