“นั่นพวกนางมาแล้ว” เสียงดีอกดีใจที่คุ้นเคยขององค์ชายรอง ใช่องค์ชายรองไม่ผิดอันใด แต่เขาโตป่านนี้แล้วไม่สำรวมกิริยาเลยหรือไง แต่ที่มองลึกไปด้านหลังนั่นท่านลุงผู้นั้นผู้มีใบหน้าละม้ายคล้ายกับบุรุษทั้งสี่นั่นเป็นใครกัน
“เสด็จพี่มาได้อย่างไร”
“เจ้าแอบมากินของอร่อยไม่เคยชวน ข้าจะโกรธเจ้าก็คราวนี้” ฉู่เพ่ยเจวียนรู้ทีหลังว่าน้องชายตัวดีของตนมาทำเรื่องสนุกด้านนอก แล้วไม่ชวนเขา จึงชวนเสด็จพ่อมาทำเรื่องสนุกเสียเลย
“แล้วท่านชวนเสด็จพ่อมาทำไม”
ถ้อยคำกระซิบกระซาบของสองผู้ยิ่งใหญ่ที่วุ่นวาย ทำให้จื่อเถาสะอึก... ‘เอาแล้วไงข้าจะทำอย่างไรดี’
นางหันไปมองใต้เท้าเจี้ยนสีหน้าของเขาดูลำบากใจเช่นกัน ทำให้รู้ว่าคนเหล่านี้มาโดยไม่แจ้งไม่พอ คงจะบังคับให้เขาลำบากใจด้วยกระมัง
“ถวายพระพรเพคะฝ่าบาท” ต่อให้ไม่เคยเจอก็เดาออกว่าบิดาของสองผู้ยิ่งใหญ่นี่เป็นใคร นอกเสียจากฮ่องเต้ของแคว้นจิงฉู่ นางไม่คิดไม่ฝันเลยว
