จื่อเถาเห็นผู้เป็นบิดาเดินมาด้านหลังของนาง ใบหน้าที่ยิ้มแย้มราวกับดีใจที่นางกลับมานั่นคืออะไร นางตัดขาดกับตระกูลบิดาไปแล้ว เหตุใดยังต้องมาเกี่ยวข้องอีกเล่า
“จื่อเถา...ลูก” ฟู่เฉียนอี้เรียกบุตรสาวด้วยเสียงอันอ่อนโยน ทั้งที่เขาไม่เคยเป็นเช่นนี้ และนางรู้ว่าเขาต้องมีเรื่องบางอย่างเกี่ยวกับผลประโยชน์เป็นแน่ หาไม่คนอย่างฟู่เฉียนอี้หรือจะยอมบากหน้าลดตัวมาหานาง
“ข้าไม่ใช่ลูกท่าน”
“จื่อเถาเรื่องมันก็นานมาแล้ว เจ้าให้อภัยพ่อคนนี้ไม่ได้หรือ” เขารู้ว่าตัวเองผิดก็เมื่อเสียงลูกและภรรยาไปแล้ว ตอนนั้นเขาน่าจะต่อต้านท่านแม่ให้ถึงที่สุด แต่เขามันคลาดเขลาเอง
“นานงั้นรึ เหมือนเรื่องเพิ่งเกิดเมื่อวานเสียอีก ภรรยาท่านทำกับข้าและมารดาเช่นไรข้าจำใส่ใจไว้ดี เดิมท่านแม่ของข้าก็เป็นภรรยาเอก เพียงแต่ท่านย่ายุยงท่านก็พลิกดำเป็นขาวปลดแม่ข้าเป็นอนุซึ่งไม่มีตระกูลใดในเมืองหลวงทำมาก่อนแต่ท่านทำ” จื่อเถารำลึกความหล
