“อาเถาเจ้ามาถึงที่นี่ มีเรื่องอันใดหรือ” เมื่อใต้เผิงกล่าว นางมองซ้ายมองขวาท่าทางเหมือนเป็นความลับเล็กน้อย เผิงหยวนจึงให้นางเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวของเขา
“ว่ามาเถอะที่นี่ไม่มีคนได้ยินแล้ว”
“ขอบคุณเจ้าค่ะใต้เผิง”
“เจ้ารีบว่ามาเถอะ” คนที่ใจร้อนไม่ใช่ใต้เท้าเผิงแต่เป็นใต้เท้าเจี้ยนรีบถามนางทันที เพราะอยากรู้เหมือนกันว่านางกำลังทำอะไรกันอยู่ เห็นแต่ไป๋อวิ๋นที่ทำลับ ๆ ล่อ ๆ กับนางสองคนในบ้านของเขา เพียงแต่เขาคร้านจะเค้นสอบ เพราะเจ้านั่นเก็บความลับเก่งมาก
“เกี่ยวกับตระกูลอี้ ข้าอยากรู้ว่าตระกูลนี้ส่งบุตรีเข้าวังบ้างหรือไม่ ถ้ามีแล้วสตรีผู้นั้นเป็นอย่างไรบ้าง มีบางเรื่องเกี่ยวกับตัวตนอี้หาน ข้าไม่มั่นใจนัก ตอนนี้พี่ไป๋กำลังสืบและคิดว่าอันตรายถึงชีวิต ข้าจึงต้องรีบพาเขาหลบกลับเจียงซูก่อน”
ตอนแรกก็ไม่คิดว่าความคืบหน้าเกี่ยวกับคนที่มาลอบสังหารอี้หานจะอยู่เมืองหลวง จนพี่ไป๋อวิ๋นมาบอกนาง เช
