เสียงดาบปะทะกันจนเกิดประกายไฟ มีคนมารับดาบไว้ได้ทัน แล้วพวกเด็ก ๆ ก็วิ่งล้มลงไปกองที่เดียวกันหมด
“พะ...พี่ไป๋...ท่านมาแล้ว” ลู่หลงเหลือบไปเห็นพี่ไป๋ที่ออกไปรับดาบแทนพวกเขา
วินาทีนั้นเองไป๋อวิ๋นชักม้าเข้าขวางแล้วรับกระบี่ไว้ด้วยกระบี่ของตัวเอง เสียงคมกระบี่ปะทะกัน
จื่อเถายกมือขึ้นบังใบหน้าเมื่อตัวเองล้มลงหมายรับกระบี่จากคนร้าย แต่ทว่าเมื่อหลับตายอมรับความเจ็บปวดได้ครู่ใหญ่กระบี่ก็ไม่ฟาดฟันลงมา ทำให้นางลืมตามองดูเห็นพี่ไป๋เข้าต่อสู้อย่างกล้าหาญ
นางหันมองพวกน้อง ๆ พบว่าแต่ละคนหวาดกลัวกันจนตัวสั่น จนทำให้นางคลานไปหาพวกเขาแล้วกอดปลอบพวกเขาไว้อย่างรู้สึกสงสาร
“ไม่เป็นนะ ปลอดภัยแล้ว พวกเราปลอดภัยแล้ว พี่ไป๋มาช่วยพวกเราแล้ว”
ความมืดปกคลุมลงทุกที แต่การต่อสู้ก็ยังดุเดือด ไม่ได้มีแค่เพียงพี่ไป๋ ยังมีคนแต่งตัวคล้ายองครักษ์ชุดดำเหมือนกับที่มาอารักขาฉู่เพ่ยฉี ออกมาจัดการพวกคนร้ายด้วย แต่คนร้าย
