กลับถึงบ้านช้าหน่อยแต่ก็กลับมาถึง แต่ไม่คิดว่าท่านแม่จะออกมายืนรอหน้าบ้านทั้งร้อนใจ แต่เมื่อเห็นพวกเด็ก ๆ ไม่กลับมาลำพัง ทั้งเนื้อตัวคุณชายไป๋ยังเต็มไปด้วยเลือด ความกังวลทั้งหมดของนางก็มุ่งไปที่เด็ก
“เกิดอะไรขึ้น เด็ก ๆ เล่า” ชิงชิงถามไปยังไป๋อวิ๋นที่ส่งยิ้มมาให้นาง ไม่ยอมตอบเสียทีจนนางร้อนใจ แต่เมื่อผ้าม่านเปิดออกมีเด็ก ๆ อยู่กันครบนางก็เบาใจ
“เข้าบ้านเถอะรีบไปคุยในบ้าน”
นางไม่เพียงแต่เห็นไป๋อวิ๋นที่มา ยังมีด้านหลังที่คล้ายองครักษ์ขององค์รัชทายาทเมื่อคราวได้มาพักที่บ้านนาง จึงให้ไปคุยกันในบ้านด้วยกลัวว่าจะเกิดเหตุการณ์ที่ไม่ดีขึ้น หากพูดด้านนอกจะทำให้บ้านอื่นล่วงรู้เอาได้
จื่อเถาขยับเปิดทางให้น้อง ๆ ลงก่อนแล้วก็จูงมือหมี่หวงเข้าไปในบ้าน เพราะครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เขามาบ้านของนาง
“นี่บ้านของข้าเอง เจ้าไม่ต้องเกรงใจนะ คิดเสียว่าเป็นสหายของน้อง ๆ ข้ามาเยี่ยมเยียนก็แล้วกัน”
หมี่ห
