หลายวันผ่านไป จื่อเถายังมีอาการเหมือนสัญญาณทีวีไม่ชัดคือภาพในหัวคือ เห็นเหตุการณ์ประหลาดแล้วก็ดับไป เป็นซ้ำไปซ้ำมาจนนางเริ่มนอนไม่พอและมึนหัวยามลุกขึ้น แล้วก็ทรุดลงไปนอนเหมือนเคย
ชิงชิงที่เห็นลูกสาวตื่นสายกว่าปกติจึงเข้าไปเรียก วันนี้ต้องเอาของไปขายที่ร้าน และพรุ่งนี้ก็จะหยุด เหตุใดลูกสาวของนางยังไม่ตื่นกันหรือจะไม่สบาย จึงเดินเข้ามาดูด้านในห้อง
“จื่อเถาลูก ไม่สบายหรือไม่” เสียงใสของมารดาทำให้จื่อเถาที่ทรุดลงไปนอนขยับตัวขึ้น พยายามเอาหัวหนัก ๆ ของตัวเองโงขึ้นมา แต่ก็ยากเย็นนัก หรือที่คืออาการโงหัวไม่ขึ้นที่เขาว่ากัน
“ตายแล้วอาเถา...เจ้าไม่สบายหรือ” ชิงชิงเห็นสภาพลูกสาวขอบตาคล้ำราวกับคนอดหลับอดนอน นี่นางไม่ได้ใช้งานลูกสาวหนักเกินไปใช่หรือไม่
“ท่านแม่...ข้า...ข้าเวียนหัว ท่านไปกับพี่เฟยเฟยเถิด” สุดท้ายนางก็พ่ายแพ้ให้สังขารของนาง
“พักเถอะ เดี๋ยวพี่ไป๋อวิ๋นของเจ้าจะไปส่งแม่เอง” ชิงชิงเด
