‘เกิดอันใดขึ้น!!!!’
จื่อเถาคิดได้เพียงเท่านั้นแล้วสติสัมปชัญญะก็ดับสิ้นพร้อมกับฟ้าที่กระหน่ำผ่าลงมาไม่หยุด กับฝนที่ตกจนน้ำท่วมขัง
“พะ...พี่จื่อเถา...” ลู่หลงหลังจากหลับตายกมือสองข้างปิดหู เมื่อลืมตามาอีกครั้งพบว่าพี่จื่อเถาของเขาร่วงผล็อยไปที่พื้นแล้ว
ขณะทุกคนที่กำลังหลับตาอยู่ก็ลืมตาขึ้นเมื่อฟ้าหยุดผ่าแล้วภาพที่เห็นเป็นจื่อเถานั้นเป็นลมล้มลงไปแล้ว แต่ว่าตอนนี้ฝนตกห่าใหญ่จะไปตามท่านหมอหลวนก็ไม่ได้ ได้แต่ให้ไป๋อวิ๋นอุ้มนางขึ้นเดินพานางไปนอนพักด้านใน
ท่านไต่ซือเดินมามองดูนางได้ครู่เดียวก็หยิบยาเม็ดให้มารดานาง
“นี่ยาปรับปราณให้คงที่ ลมปราณนางส่ายนัก”
ชิงชิงรับยานั้นมาใส่ปากบุตรสาวของตนเอง รับน้ำชาจากเฟยเฟยที่ส่งมาให้ดื่มเพื่อกลืนยาลงไป
เหล่าเด็ก ๆ ทั้งสี่คนมานั่งเกาะขอบเตียงด้วยความเป็นห่วงพี่สาว ไม่รู้ว่าพี่สาวของพวกเขาเป็นอันใดไป อยู่ ๆ ทำไมถึงได้เป็นลมล้มลงไปได้
“ท่านน้าขอรั
