สองวันผ่านไป จื่อเถาเริ่มมีแรงมากขึ้น นางไม่มีน้ำพุวิเศษในห้วงมิติทำให้การฟื้นตัวนั้นยากเย็นนัก ท่านแม่ต้องเอายาบำรุงกับตุ๋นไก่กับโสมขาวให้นางกินอยู่สองวันเต็ม กว่าจะเดินออกมาด้านนอกได้ เมื่อมองไปยังสวนดอกไม้ของนางแล้วก็ชื่นใจอย่างน้อยมันก็เริ่มผลิก้านชูยอดอ่อนกันแล้ว สิ้นปีนี้คงจะมีดอกไม้ทำน้ำหอมเครื่องหอมบ้างแล้วกระมัง
“อาเถาออกมาทำไมกันลูก ยังไม่แข็งแรง” ชิงชิงไปตามหาลูกสาวในเรือนแต่กลับไม่พบ เมื่อเดินหารอบบ้านจึงมาเจอตรงที่แคร่ใต้ต้นท้อที่มองไปยังสวนดอกไม้โน่น
“ข้าเบื่อเจ้าค่ะ ออกมาสูดอากาศบ้างก็ดีนัก” นางยิ้มบางตอบท่านแม่ ที่จริงกำลังคิดว่าจะทำอันใดต่อไปดี เพราะร้านรับฝากเงินถึงกับโดนไฟไหม้ไปด้วย ต่อให้มีตั๋วแลกเงินไปแลก แต่ไม่มีเงินให้แลกก็กลับมามือเปล่าอยู่ดี
“เช่นนั้นอย่าตากลมนานนักล่ะ”
“เจ้าค่ะท่านแม่”
ชิงชิงปล่อยให้บุตรสาวนั่งรับลมไปก่อน หากนานนักค่อยออกมาตามอีกที ตอนนี
