สภาพเบื้องหน้าเรียกได้ว่าเหลือแต่เสาที่ดำเป็นตอตะโกเลยก็ว่าได้ แม้ลึก ๆ ทำใจมาแล้วแต่เมื่อเห็นเป็นเช่นนี้นางก็ไม่อาจกักเก็บน้ำตาไว้ได้เช่นกัน
ความรู้สึกสูญเสียร้านที่ก่อตั้งมาเองกับมือและกำลังจะไปได้สวย กลับล่มลงเพราะภัยธรรมชาติ ที่ไม่อาจคาดเดาได้ นางก็จะพยายามทำใจ แต่เมื่อหันไปอีกฝั่งท่านแม่ของนางกำลังสะอื้นจนพี่ไป๋อวิ๋นต้องเข้ามาปลอบ นางจึงถอนหายใจกลืนน้ำตาลงไปให้หมด หากนางไม่เข้มแข็งแล้วผู้ใดกันที่จะเข้มแข็ง
เอาเถอะนี่คือบททดสอบสินะ ให้นางอยู่สบายตั้งแต่ย้อนกลับมาในร่างนี้คงอยากให้นางลองลำบากดูเองบ้าง เช่นนั้นนางจะสู้สักครั้งจะเป็นไรไป
เมื่อได้สติดีแล้วนางกำลังจะหันหน้าเพื่อจะขึ้นรถม้า แต่เสียงหนึ่งที่ไม่ได้กวนโมโหนางมานานแล้วก็ดังขึ้น
“ว่ายังไงเจ้าหนูน้อย...อุ้ย! ไหม้หมดเลย” น้ำเสียงเย้ยหยัดหลุดจากปากพร้อมทั้งมองไปยังสภาพเหลาจื่อเถาที่เหลือเพียงซากเท่านั้น ช่างดูน่าสมเพชเสียจริ
