ไป๋อวิ๋นเสร็จธุระก็ไปรับเด็ก ๆ กลับจากโรงเรียน แต่วันนี้ดูพวกเขาแปลกไปไม่รู้กำลังมุงอันใดอยู่กันแน่ เขาจึงเดินไปสมทบ
“พี่ไป๋มา...เร็ว” ลู่หลงรีบเอาซ่อนทันทีเพราะกลัวพี่ไป๋จะดุตนเอง
ไป๋อวิ๋นขมวดคิ้วแล้วก็มองดูเจ้าก้อนกลม ๆ พวกนี้ที่กำลังวางแผนทำเรื่องอันใดกันอยู่แน่ ๆ เขาเห็นท่าทางพิรุธนั่นมันไม่เนียนเสียเหลือเกิน
“ซ่อนสิ่งใดไว้ข้างหลัง”
“ป่ะ...เปล่าขอรับ” ลู่หลงรีบส่ายหน้า พวกเขาเจอลูกหมาโดนรังแกจากหมาตัวใหญ่จึงช่วยไว้ แล้วแบ่งข้าวให้มันกินตอนกลางวัน แต่ว่ามันกลับตามเขาไปนั่งเรียนด้วย และก็นอนอย่างสงบไม่ดื้อดึง เขาตัดใจทิ้งมันไม่ได้ยิ่งเห็นแววตาน่าสงสารแล้วนั่น จึงตัดสินใจว่าจะแอบเอาลูกหมากลับบ้านและมันก็เป็นตัวผู้อีกด้วย
“เจ้าโกหกไม่เก่งเสียเลยนะ อาหลง” แววตาไป๋อวิ๋นหรี่ลงจับผิดเจ้าพวกตัวแสบ ไม่รู้ว่าวันนี้ก่อเรื่องอะไร แล้วแอบซ่อนอะไรไว้ข้างหลัง
“ปะ...เปล่าสักหน่อย”
“แบมือ” ไป
