จื่อเถาถอนหายใจอีกครั้ง คราวนี้ใครอีกที่มาวุ่นวายกับนาง กับการค้าของแม่ค้าธรรมดาในเขตที่ทางการจัดไว้ให้ก็ยังไม่รามือหรือ
“พวกเจ้าเป็นใคร” สองมือเท้าสะเอวมองหน้าอย่างเอาเรื่องแล้วเจ้าน้อง ๆ ของพวกเขาก็รีบวิ่งมาด้านหน้าขวางคนที่ตั้งใจมาก่อกวนพี่สาวของพวกเขา
“ห้ามมาขายตลาดนี้”
“ตลาดนี้ใครก็ขายได้ เหตุใดต้องห้ามมาขาย เป็นเจ้าเมืองรึ”จื่อเถาไม่พูดเปล่าทั้งดึงแขนเสื้อขึ้นอย่างเอาเรื่อง หากนางเป็นผู้ยอมเสียหมด เช่นนั้นก็ถูกรังแกวันยังค่ำ
“เป็นใครก็ช่างเถอะแต่ห้ามขาย”
“ก็ได้...เช่นนั้นไปที่ว่าการกับข้าเดี๋ยวนี้” จื่อเถาพยักหน้าให้กับพี่ไปอวิ๋นให้จับพวกมันสักคนแล้วลากคอไปให้ทางการจัดการ หากนางเดาไม่ผิดคงจะมีคนเดียวที่เดือดร้อนรังแกเด็กอย่างนางอยู่ร่ำไป ไม่รู้จักอายฟ้าอายดินบ้าง
“เฮ้ย...อย่า...ปล่อย...ปล่อยข้า” เหล่าอันธพาลคิดว่าเจอคนจริงเข้าแล้ว เขาเพียงรับจ้างเท่านั้นไม่ได้คิดจะมีเรื่อง
