ศพของท่านยายถูกนำไปทำพิธีและฝังตามธรรมเนียน โดยมีอี้หานถือกระถางธูปไป ที่ดินส่วนที่ฝังท่านยายเป็นผืนดินเชิงเขาผืนเดียวกับที่ดินของจื่อเถา นางให้ตกแต่งหลุมศพท่านยายอย่างงดงาม เพื่อวันหน้าจะได้มากราบไหว้ รวมทั้งอี้หานจะได้ไม่รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ เรื่องชะตาชีวิตของเขาเอง
“เอาเถอะ อี้หานเจ้าก็กลับได้แล้ว” จื่อเถาเห็นเขานั่งคุกเข่าอยู่ตรงนั้นไม่ยอมลุกก็นึกเป็นห่วง หากเป็นเช่นนี้เขาอาจจะโศกเศร้าเกินไป ทุกคนที่ร่วมไว้ทุกข์กลับกันหมดแล้ว เหลือเพียงอี้หานและเจ้าหนูน้อยอีกสามคนยืนอยู่ด้านหลังของนาง ห่างออกไปมีพี่ไป๋อวิ๋นที่ยังไม่กลับเช่นกัน
“ข้าอยากอยู่กับท่านยายอีกนิด” ใบหน้าบวมช้ำดวงตาแดงก่ำของอี้หานทำเอานางปวดใจเสียจริง แต่ว่านางก็ไม่อาจขัดใจเขาได้ ปล่อยให้เขาทำใจสักพัก ความสูญเสียครั้งนี้มันรวดเร็วเกินกว่าพวกนางและเขาจะตั้งตัวจริง ๆ
“ข้าจะสืบเรื่องของเขาเอง” ไป๋อวิ๋นที่ไม่เคยช่วยผู้ใดโดยไม่
