บทที่3 เจ็บที่ยังรู้สึก

เวลาผ่านไปสองสับดาห์งานแต่งของจางเจียลี่ก็ถูกจัดขึ้นอย่างใหญ่โตที่โรงแรมหรู หญิงสาวยิ้มอย่างภูมิใจที่ทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่เธอวางไว้ “สวยมากเลยค่ะ” “ขอบใจ เห็นนั่งจินเยว่ไหม” “ยังไม่เห็นเลยค่ะ” หญิงสาวยอมให้จินเยว่มาร่วมงานด้วยเพราะอยากจะให้เธอได้รับรู้ว่าการเป็นเมียหลวงความรู้สึกมันเป็นยังไงแม่เป็นยังไงล๔กก็ต้องเป็นแบบนั้น คนที่ถูกพูดถึงตอนนี้กำลังช่วยพนักงานเสิร์ฟน้ำเพราะไม่อยากอยู่เฉยๆทุกคนเข้าใจแค่ว่าตระกูลจางมีลูกสาวแค่คนเดียวซึ่งเธอก็อยากให้ทุกคนคิดแบบนั้นเช่นกัน “จินเยว่ลูกไม่ต้องทำหรอก” จางเลี่ยงหลินพยายามเข้ามาห้ามลูกสาววันนี้เขาอยากประกาศให้ทุกคนได้รับรู้ว่าเขาก็มีลูกสาวอีกคนทั้งเก่งและสวยไม่แพ้พี่สาวเลยไม่ว่าลูกคนนี้จะทำอะไรเขาก็ต้องแอบคอยดูอยู่เสมอ “ไม่เป็นไรค่ะหนูอยากทำ” “นั้นญาติฝั่งเจ้าบ่าวมาแล้ว’ จินนี่จึงหันไปตามที่พ่อพูดเมื่อเห็นใครบางคนยืนอยู่ข้างหลังของกลุ่มคนเหล่านั้นจินนี่จึงขยับตัวไม่ได้ดูจากที่เขาแต่งตัวแล้วอาจจะเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวหรือไม่ก็เป็นเจ้าบ่าวเอง “สวัสดีครับ นั้นใคร” หวังเฟยอินหันไปมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างเพื่อนใบหน้าที่เขาเหมือนจะรู้จักแต่ก็คิดไม่ออก ดวงตาที่กลมโตทำให้เขาต้องจ้องมองไม่วางตา “จินเยว่ ลูกสาวคนเล็กของฉันเอง” เคลย์ตันที่ได้ยินทุกอย่างเหมือนจะหยุดนิ่งเขาเห็นหญิงสาวมาตั้งแต่ไกลและตกใจว่าทำไมถึงเข้ามาอยู่ในงานได้ เมื่อรู้ว่าเธอคือลูกสาวอีกคนของตระกลูจางทำให้เขายิ้มออกมาเล็กน้อย “ลูกของเหมยอิง!” หวังเฟยอินยืนนิ่งไม่น่าที่หน้าตาจะเหมือนเหม่ยอิง ครั้งหนุ่งเขาเคยรักผู้หญิงที่ชื่อเหมยอิงแต่พอหญิงสาวเลือกเพื่อนของเขาเขาจึงตัดใจและได้ข่าวอีกทีตอนที่เหมยอิงเสสียแต่ไม่เคยรู้ว่ามีลูกสาวอีกคน “จินเย่วมาสวัสดีคุณลุงสิลูก” หญิงสาวที่มึนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจึงได้แต่ยกมือไหวชายวัยกลางคนตรงหน้าและทองไปที่เคลย์ตันที่ยืนอยู่ข้างหลัง น้ำตากำลังจะไหลลงมาอีกรอบแต่ก็พยายามจะห้ามไว้ “ใกล้ได้เวลาฉันขอพาลูกชายไปเตรียมตัวก่อน” เคลย์ตันจึงเดินไปตามผู้เป็นพ่อและเก็บความสงสัยไว้ทำไมจินนี่ไม่เคยบอกเขาว่าเป็นลูกใครหากเขารู้งานแต่งวันนี้เจ้าสาวอาจจะไม่ใช่จางเจียลี่ก็ได้ “พ่อ!” “อะไรจะมาเปลี่ยนใจตอนนี้ไม่ได้นะ” “ผมไม่ได้เปลี่ยนใจแค่อยากเปลี่ยนตัวเจ้าสาว” “แกว่าอะไร! อย่ามาล้อเล่นกับฉัน” “พ่อไม่ได้บอกว่าลูกคนไหนนี่ครับ” เคลย์ตันพยายามจะหาเหตุผลมาพูดกับพ่อและตอนนั้นหวังเฟยอินก็ไม่ได้บอกว่าเป็นลูกคนไหนแค่บอกว่าให้แต่งกับคนของตระกูลจาง “แกมาตกหลุมรักอะไรตอนนี้” “นั้นเมียผมทั้งคน พ่อจะให้ผมเอาทั้งพี่ทั้งน้องเลย?” “แกว่าอะไรนะ!” หวังเฟยอินยังคงอึ้งกับคำตอบที่ลูกชายพูดออกมาหรือว่าเด็กคนนั้นจะเป็นคนที่ลูกชายของเขารัก นั้นก็แปลว่าเขาเคยคิดจะกำจัดลูกของเหมยอิง ความรู้สึกผิดจึงเกิดขึ้นในใจ “จินนี่คือเมียผม ผมจะแต่งงานกับเมีบผมคนเดียวเท่านั้น!” เคลย์ตันยืนกรานที่จะไม่แต่งงานกับเจียลี่เมื่อเขารู้ความจริงทุกอย่างแล้ว ต่อให้เขาต้องล้มงานแต่งวันนี้เขาก็ยอม “นี่แกจะทำให้ฉันปวดหัวไปถึงเมื่อไร จะไปไหน!” “อย่ามายุ่งกับผม” เคลย์ตันรีบเดินออกไปตามหาคนที่เขาอยากจะเจอ ใบหน้าที่หมองลงหญิงสาวคงเสียใจไม่น้อยวันนี้เขาจะไม่ปล่อยเธดอไปไหนอีกแล้วต่อให้หญิงสาวเกลียดเขา เขาก็จะจับหญิงสาวมาขังไวในกรงของเขาเคลย์ตันไม่ได้สังเกตว่ามีคนตามมา “รีบไปไหนของเขา” เจียลี่จึงรีบเดินตามชายหนุ่มไปเพราะกำลังจะทักแต่ชายหนุ่มกับรีบเดินไปเจียลี่จึงเดินตามาอย่างเงียบๆ จินนี่ที่นั่งร้องไห้เสร็จจึงตรวจดูความเรียบร้อยในกระจกและเดินออกมาจากห้องน้ำเธอต้องการออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุดโดนเขาบอกเลิกไม่เจ็บเท่าเขาต้องแต่งงานกับพี่สาวตัวเอง “ว้ายยย ปล่อย” หญิงสาวตกใจที่มีคนมาคว้าแขนและลากเธอไปในมุมที่ลับตาคนยังไม่ทันจะได้มองหน้าชายหนุ่มก็ดึงเธอเข้าไปกอดไว้แน่นกลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคยทำให้หญิงสาวรู้ว่าคือเคลย์ตัน “พี่ขอโทษ” เพราะคำพูดท้ายกาจของเขาทำให้เธอเสียใจแทบตายแต่เขากับพูดได้แค่คำว่าขอโทษ ช่างน่าขันมาก “ปล่อยค่ะ พี่กำลังจะแต่งงานให้เกียรติเจ้าสาวด้วย” “พี่จะไม่แต่งงานกับใครทั้งนั้น คนเดียวที่พี่จะแต่งด้วยคือจินนี่คนเดียว” “เพราะอะไรคะ อยากจะมาก็มาอยากจะไปก็ไป ฮึก” จินนี่ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาในวันที่เธอกำลังจะดีขึ้นเขาก็กลับเข้ามาในชีวิต ทำให้เธอสับสนไปหมดเขาเห็นเธอเป็นของตายที่อยากจะมาก็มาอยากจะไปก็ไป “พี่มีเหตุผล พี่ระ...” “กรี๊ดดดด อีหน้าด้าน!” “อย่า...” เพียะ! ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบเคลย์ตันเอาตัวมาบังหญิงสาวไว้ทำให้ดดนเจียลี่ตบไปที่แก้มสาก เจียลี่ที่เห็นเขาปกป้องผู้หญิงที่เธอเกลียดก็กรีดร้องออกมา “เป็นบ้าอะไรของคุณ!” “คุณจะมายกเลิกงานแต่งไม่ได้นะ” ระหว่างนั้นพ่อของเจียลี่ก็เดินเข้ามาทันเหตุการณ์พยายามที่จะถามว่าเกิดอะไรขึ้นแต่ก็ไม่มีใครพูดอะไรออกมา “เกิดอะไรขึ้น!” “ทำไมผมจะยกเลิกไม่ได้” “มันเป็นแค่ลูกเมียน้อย ไม่มีสิทธิ์เชิดหน้าชูตา” เจียลี่ชี้ไปหน้าหน้าของน้องสาวแล้วร้องไห้ออกมาเพื่อระบายความอึดอัดกับความจริงที่ได้รับรู้ “เธอนั้นแหละจิตใจต่ำเหมือนไม่ใช่คน” “พอได้แล้วเจียลี่” จางเลี่ยงหลินพยายามเข้ามาห้ามลูกสาวเพราะตอนนี้แขกเริ่มมามุงดูเหตุการณ์ทำให้เขาต้องรีบจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยก่อนที่ข่าวเสียหายจะเผยแพร่ออกไป “อีหน้าด้านแกแย่งแฟนพี่สาวตัวเอง” เมื่อทำอะไรชายหนุ่มไม่ได้จึงหันมาชี้หน้าด่าจินนี่แทนเธอเจ็บที่เขาปกป้องน้องสาวที่เป็นแค่ลูกเมียน้อย “ฉันจะบอกอะไรให้นะฉันกับจินนี่เราคบกันมาสองปีแล้ว คนที่แย่งเธอควรจะใช้คำนี้กับตัวเอง” “กรี๊ดดด ไม่จริงคุณพ่อขา ฮึก” เจียลี่หันมาเกาะแขนบิดาเพื่อให้บิดาช่วยพูดกับเคลย์ตันเธอรับไม่ได้และเธอก็จะไม่มีวันแพ้ จินนี่เมื่อเหตุการณ์เริ่มบานปลายจึงหันหลังและรีบเดินออกมาเคลย์ตันที่เห็นอย่างนั้นจึงรีบเดินตามออกมาทิ้งให้หวังเฟยอินคอยตอบคำถามทุกคน “จินนี่รอพี่ก่อน” “ปล่อยค่ะ ว้าย” เคลย์ตันอุ้มหญิงสาวขึ้นพาดบ่าและมุ่งหน้าเดินไปที่รถที่จอดรอเมื่อมาถึงจึงจับหญิงสาวโยนเข้าไปในรถแล้วแทรกตัวเข้ามาจับหญิงสาวไว้ “พี่ไม่ปล่อยเราไปไหนทั้งนั้น!” ใครจะปล่อยไปก็บ้าแล้วเขาเกือบเสียเธอไปเพราะความโง่เขลาของตัวเอง แต่ละวันกว่าจะผ่านไปได้เขาคิดถึงแต่ใบหน้าหวานๆของหญิงสาว “คุณต้องการอะไร” จินนี่มองหน้าชายหนุ่มตรงหน้าที่ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเขาเลือดเย็นได้ขนาดนี้ ทำให้ผู้หญิงสองคนต้องเกลียดกันไปมากกว่าเดิม “พี่ขอโทษ พี่จะไม่แต่งงานกับใครทั้งนั้น” “เพราะอะไรคะ หรือเพราะว่าเพิ่งรู้ว่าจินนี่ก็เป็นลูกอีกคนของตระกูลจาง” เคลย์ตันเงียบเพราะที่หญิงสาวพูดมาก็ถูกที่เขากล้าล้มงานแต่งครั้งนี้เพราะพ่อของเขาจะไม่ทำอะไรเธอได้อีก หากพ่อของเขาลงมือทั้งสองตระกูลคงได้นองเลือดกัน “พี่...” “พี่เลือกแต่งงานเพราะว่าพี่เจียลี่มีชาติตระกูลใช่ไหมคะ จินนี่ก็แค่ลูกเมียน้อย” ยิ่งเขาเงียบยิ่งสาวก็ยิ่งคิดไปเองหากเขาไม่รู้ป่านนี้งานแต่งคงดำเนินไปถึงไหนต่อไหนแล้ว ผู้ชายเห็นแก่ตัว “พี่มีเหตุผล” “เหตุผลบ้าบอคอแตกอะไรนักหนา อธิบายมาสิ” “...” “จอดรถจินจะกลับ!” “เดี๋ยวพี่ไปส่ง ถ้าไม่ยอมก็ไม่ต้องกลับ” เพราะคิดว่าหญิงสาวกำลังโมโหรอให้อารมณ์เย็นลงกว่านี้ก่อนถึงคุยกันก็ไม่สายเขารู้ดีว่าหากหญิงสาวโกรธจะไม่ยอมฟังอะไร เอาไว้วันหลังเขาค่อยมาอธิบาย “ไปส่งที่บ้านตระกูลจาง” จินนึ่จึงหันหน้าออกมามองหน้าต่างรถเพราะไม่อยากมองหน้าเขาให้ตัวเองต้องเสียใจชีวิตหลังจากนี้ไม่รู้จะต้องทำอย่างไร “พี่รักจินนี่นะ” เคลย์ตันยืนมือมาลูบศีรษะของหญิงสาวแต่จินนี่กับขยับตัวออกห่างจนเขาต้องรีบเก็บมือลง เขาไม่อยากบังคับหญิงสาวให้เธอเกลียดเขาไปมากกว่านี้หลังจากนี้เขาคงต้องเดินหน้างอขอคืนดี “เดี๋ยวพี่โทรหา” “ไม่จำเป็นค่ะ เรื่องของเรามันจบไปตั้งแต่วัวนนั้นแล้ว” จินนี้ดินลงมาโดยไม่หันกลับมามองชายหนุ่ม เธอพยายามเข้มแข็งเพราะไม่อยากร้องไห้ให้ใครเห็น เรี่ยวแรงที่มีเหมือนจะหายไปหมดเธออยากซบหน้าลงกับหมอนแล้วร้องไห้ให้สาสมกับความเสียใจที่มี “มาคุยกับพ่อหน่อย ลูกเสียใจร้องไห้ออกมาเลย” “หนูอยากไปจากที่นี่ ไปจากตรงนี้ ไปจากเขา ฮึก” “พ่อจะไม่ห้ามลูก ลูกอยากไปไหนพ่อจะสนับสนุนเต็มที่” วันนี้เวลานี้เขาจะยืนอยู่ข้างลูกในเมื่อทนเห็นลูกเจ็บปวดไม่ได้เขาก็จะไม่ห้ามลูกสาวอีกต่อไป เขาจะสบันสนุนลูกเต็มที่และจะรักลูกทั้งสองให้เท่านั้นและทำหน้าที่พ่อให้ดีที่สุด