พลอยยืนตัวสั่นระริก ใบหน้าสวยที่เคยอิ่มเอิบด้วยความสุขจอมปลอมบัดนี้ซีดเผือดจนดูสยดสยอง เธอยังพยายามจะปั้นคำพูดเพื่อรักษาหน้ากากใบเดิมเอาไว้ แม้ในใจจะพังทลายลงไปแล้ว
“ไม่นะคะพี่นนท์... พลอยไม่เคยปิดบังอะไรพี่! พี่กำลังเข้าใจพลอยผิด...” เสียงของเธอสั่นพร่าและเบาหวิวขัดกับท่าทางที่พยายามปฏิเสธ
“อย่าโกหกพี่ต่อไปอีกเลยพลอย พี่รู้... พี่เห็นทุกอย่าง และพลอยเองก็รู้อยู่แก่ใจ” นนท์พูดสวนขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบเสียจนคนฟังรู้สึกหนาวเหน็บไปถึงกระดูก
ความนิ่งเฉยของนนท์ในตอนนี้มันน่ากลัวยิ่งกว่าเสียงตวาด เพราะมันหมายถึงเขาได้ก้าวข้ามความโกรธแค้นจนไปถึงจุดที่ตัดสินใจบางอย่างได้อย่างเด็ดขาดแล้ว ความรู้สึกลิงโลดที่พลอยเคยมีเมื่อครู่ยามที่คิดถึงแท่งค*ยลำใหญ่ฝังมุกอันดุดันของเชิดตามข้อความที่นัดแนะกันไว้ บัดนี้มันมลายหายไปสิ้น หลงเหลือเพียงความหวาดวิตกที่กัดกินใจจนแทบจะยืนไม่อยู่
“พี่รู้ว่าคืนนี้.
