นนท์เดินนำเข้ามาในห้องเช่าแคบ ๆ ความอึดอัดที่เขาสร้างขึ้นมันกดดันเสียจนพลอยที่เดินตามหลังมาติด ๆ รู้สึกหวาดวิตกจนขนลุกซู่ เธอไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวทำอะไรแรง ๆ ได้แต่ยืนก้มหน้านิ่งอยู่กลางห้องที่ดูเงียบงันผิดปกติ นนท์ลากเก้าอี้พลาสติกสีน้ำเงินตัวเก่าที่สีซีดจางและมีรอยแตกตรงพนักพิงออกมาวางกลางห้อง ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งด้วยท่าทางที่ดูเหนื่อยล้าแต่แฝงไปด้วยความเย็นชา
“กลับมากันแล้วเหรอ?”
เสียงแหบพร่าของลุงชูที่ดังขึ้นจากมุมห้องทำให้นนท์ชะงัก ลุงชูนั่งอยู่บนฟูกประจำของแกในชุดพนักงานรักษาความปลอดภัยเต็มยศพร้อมเข้ากะ เป้สะพายหลังใบเก่าที่เตรียมพร้อมวางอยู่ข้างตัว ท่าทางของแกเหมือนกำลังรอคอยการกลับมาของทั้งคู่ด้วยความกระวนกระวาย
“อ้าว ลุงยังไม่ไปทำงานเหรอ?” นนท์ถามด้วยความแปลกใจเล็กน้อย เพราะความจริงลุงชูต้องออกไปเข้ากะในเวลาทุ่มหนึ่ง และนี่ก็จวนเจียนเวลาเข้างานของแกแล้ว
“กูก็รอพวกมึงอยู่นี่ไง.
