หลังเกมกามอันดุเดือดจบลง ความเงียบงันเริ่มเข้ามาแทนที่เสียงคราง มีเพียงเสียงหอบหายใจหนัก ๆ ของคนทั้งสามที่ดังสะท้อนอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมแคบ ๆ กลิ่นคาวกามรมณ์อบอวลคลุ้งไปทั่ว นนท์เอนหลังพิงผนังปูนที่เย็นเฉียบ มือข้างหนึ่งพาดเข่า อีกข้างพยายามรวบรวมเรี่ยวแรงที่หายไป เขาถามลุงชูออกไปด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าและอ่อนแรง
“ทำไมลุงยังไม่ไปทำงานอีกล่ะ?”
ลุงชูที่นั่งพิงผนังอยู่ถัดไป หันมามองหลานชายด้วยสายตาที่อ่อนเพลียไม่แพ้กัน เหงื่อเม็ดเป้งยังเกาะพราวตามลำตัวที่เหี่ยวย่นแต่แฝงไปด้วยเรี่ยวแรงมหาศาล แกถอนหายใจยาวก่อนจะปาดเหงื่อที่หน้าผากทิ้ง
“วันนี้กูลางาน...” แกบอกออกมาสั้น ๆ “ตอนแรกก็กะจะเอาอีพลอยแค่ยกสองยกแล้วค่อยไปทำงาน แต่มันติดลมว่ะ บอกตรง ๆ กูไม่อยากมันก็อยาก พอมันไม่อยากกูดันอยาก มันเลยต่อเนื่องกันจนเลยตามเลย”
ลุงชูพูดพลางปรายตามองไปยังร่างของหลานสะใภ้ที่นอนคว่ำหน้า แผ่นหลังบางขยับขึ้นลงตามจ
