ภายในห้องเช่าแคบๆ บรรยากาศเงียบเหงาจนได้ยินเพียงเสียงใบพัดของพัดลมตั้งโต๊ะตัวเก่าที่ส่ายไปมาอย่างสม่ำเสมอ ลุงชูนั่งเอนหลังพิงผนังห้องอยู่บนฟูกในมุมประจำของแก หัวพิงผนังปูนเย็นชืด สายตาเหม่อลอยมองไปยังนนท์ หลานชายแท้ๆ ที่นั่งก้มหน้าอยู่กับจอมือถืออยู่อีกมุมห้อง ประหนึ่งหลุดเข้าไปอยู่ในโลกส่วนตัวเพื่อหลีกหนีความจริงที่น่าอึดอัด
“คืนนี้อีพลอยมันจะกลับมานอนห้องมั้ยวะ?” ลุงชูทำลายความเงียบขึ้นมาห้วนๆ น้ำเสียงแฝงความหิวโหยในกามรส แกหวังใจว่าคืนนี้ที่แกหยุดงาน แกจะได้มีโอกาสเสพสวาทกับหลานสะใภ้คนสวยให้สมใจอยากเหมือนที่เคย
นนท์เงยหน้าขึ้นจากจอมือถือช้าๆ มองไปทางลุงด้วยสายตาที่เรียบเฉยจนดูเย็นชา “มันบอกว่าเลิกงานแล้วจะไปค้างกับพี่พงษ์... จะกลับก็คงเช้านั่นแหละลุง”
นนท์ตอบออกไปเสียงราบเรียบ ราวกับว่าการที่เมียตัวเองไปนอนค้างอ้างแรมกับผู้ชายคนอื่นเป็นเพียงเรื่องกิจวัตรประจำวันที่แสนปกติ
“แม่งเอ๊ย!
