นนท์ทรุดกายลงนั่งบนเก้าอี้พลาสติกอย่างช้า ๆ ราวกับร่างกายไร้เรี่ยวแรงจะทรงตัว สายตายังคงถูกตรึงไว้ที่ใบหน้าชื่นมื่นของพลอย ภาพเมียรักที่หัวเราะร่าจนตาปิดและซบศีรษะลงกับไหล่หนาของพงษ์อย่างออดอ้อนในบางจังหวะ มันเป็นภาพที่งดงามแต่น่ารังเกียจที่สุดในความรู้สึกของเขาตอนนี้
เขาหันกลับมามองหน้าลุงชู ชายแก่เม้มปากแน่นจนเหยียดเป็นเส้นตรง แววตาที่เคยกร้านโลกกลับเต็มไปด้วยความเครียดขรึม
“มึงจะเอายังไง...” ลุงชูถามขึ้นด้วยเสียงแผ่วเบาแต่หนักแน่นในความหมาย
นนท์ไม่ตอบ เขาหยิบมือถือขึ้นมาด้วยมือที่สั่นน้อย ๆ พิมพ์ข้อความสั้น ๆ ลงไปว่า “นอนรึยังพลอย พี่คิดถึง” ก่อนจะกดส่งออกไป แล้วเงยหน้าขึ้นจ้องมองการกระทำของเมียรักผ่านกลุ่มควันไฟอีกครั้ง
เขายังเห็นพลอยกำลังเม้าท์มอยออกรสชาติกับเพื่อนในกลุ่มอย่างเริงร่า เธอเหมือนนกที่เพิ่งหลุดจากกรงทอง จนกระทั่งเธอเหลือบไปเห็นแสงสว่างจากหน้าจอมือถือที่วางอยู่บนโต๊ะ พ
