ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...
เสียงไม้กระทบไม้เพียงไม่กี่ครั้ง กลับทำลายจังหวะความครึกครื้นภายในห้องเช่านั้นลงอย่างฉับพลัน ประตูแง้มออกช้าๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของชายแปลกหน้าที่ตาแดงก่ำด้วยฤทธิ์สุรา กลิ่นเบียร์และไอร้อนจากการสังสรรค์โชยออกมาปะทะหน้าของนนท์ราวกับจะตอกย้ำว่าเขากำลังยืนอยู่คนละโลก
“มาหาใครครับ?” ชายคนนั้นถามด้วยน้ำเสียงยานคาง สายตาที่พร่าเลือนยังไม่ค่อยโฟกัสมาที่เขานัก
นนท์ไม่ตอบ เขาไม่ได้มองคนเปิดประตูด้วยซ้ำ แต่กลับส่งสายตาข้ามไหล่นั้นลอดเข้าไปในห้อง... ภาพที่เห็นคือความสุขแบบที่นนท์ลืมไปแล้วว่าเคยสัมผัสครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ โต๊ะญี่ปุ่นตัวเตี้ยกลางห้องเต็มไปด้วยขวดแอลกอฮอล์และเศษกับแกล้ม ชายหญิงร่วมวงสนทนากันอย่างออกรส และท่ามกลางความวุ่นวายนั้น พงษ์นั่งอยู่มุมห้อง สายตาคมปลาบของมันเหลือบมาสบกับนนท์นิ่ง... ไม่ได้เบือนหนี ไม่มีความเกรงใจ มีเพียงความถือดีของผู้ชนะที่ครองชัยชนะอยู
