พลอยเดินกลับเข้าห้องด้วยความรู้สึกที่ก้ำกึ่งระหว่างความเบาหวิวในอกเหมือนยกภูเขาออกไป กับความใจหายที่วูบเข้ามาเป็นระลอกยามนึกถึงสิ่งที่เธอเพิ่งสลัดทิ้งไปอย่างไม่ใยดี เสียงอึกทึกครื้นเครงภายในห้องยังคงดังต่อเนื่องราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เพื่อนฝูงกลุ่มใหม่ของเธอยังคงดื่มกินและหัวเราะร่า โดยไม่มีใครสังเกตเห็นแววตาที่หม่นแสงลงเล็กน้อยของ "เมียเพื่อน" คนสวยเลยสักคน
เธอค่อย ๆ ปิดประตูห้องลงเบา ๆ ราวกับจะปิดตายอดีตไว้ข้างหลัง ก่อนจะหันไปพบกับสายตาของพงษ์ที่เฝ้ามองเธออยู่ก่อนแล้วเงียบ ๆ สายตาคู่นั้นดูนิ่งลึกและเต็มไปด้วยคำถามที่ไม่ได้ถูกเอ่ยออกมา พงษ์ทำทีเป็นหันไปยกไม้ยกมือสรวลเสเฮฮากับกลุ่มเพื่อนเป็นระยะตามมารยาทเจ้าภาพ แต่เขาก็ไม่เคยละสายตาไปจากปฏิกิริยาของพลอยได้นานเลย
พลอยขยับกายเข้าไปนั่งลงข้าง ๆ พงษ์อย่างเอาใจ เธอพยายามแสดงความใกล้ชิดเพื่อตอกย้ำสถานะของตัวเองในตอนนี้ แม้จะรู้สึกอึดอัดจนหายใ
