ภายในห้องเช่าแคบ ๆ ของลุงชูกับนนท์ บรรยากาศเช้านี้ยังคงอบอวลไปด้วยความนิ่งสนิท ลุงชูสาลวนอยู่กับการเลือกเสื้อผ้าชุดใหม่หลังจากก้าวออกมาจากห้องน้ำ หยดน้ำพราวที่ยังเกาะอยู่ตามผิวหนังกร้านแดดนั้นทำให้แกรู้สึกสดชื่นขึ้นมาบ้างเพียงชั่วครู่
ในขณะที่นนท์ ซึ่งมีเพียงผ้าขนหนูพันกายเพียงผืนเดียว ในมือถือขันน้ำและเครื่องอาบน้ำเตรียมพร้อม เขาก้าวเท้าเปิดประตูออกไปทำภารกิจส่วนตัวด้วยท่าทางนิ่งสงบ
อาทิตย์กว่าแล้ว... ที่ห้องเช่าแห่งนี้เงียบเหงาลงจนน่าใจหาย ความน่ารักสดใสของพลอยที่เคยเป็นดั่งแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวที่ทำให้ห้องไม้เก่า ๆ แห่งนี้มีชีวิตชีวาได้อันตรธานหายไปแล้ว ลุงชูถอนหายใจยาวพลางมองไปรอบห้อง ทุกซอกทุกมุมยังมีเงาจาง ๆ ของความทรงจำที่พลอยเคยทิ้งไว้ แกยอมรับกับตัวเองว่าต้องใช้เวลาปรับตัวอีกพอสมควรทีเดียว กว่าจะคุ้นเคยกับความเงียบที่เข้ามาแทนที่เสียงเจื้อยแจ้วนั้น
แกทรุดกายลงนั่งบนฟูกผืนเดิม
