พลอยมองนนท์ด้วยแววตาที่น่าเวทนา น้ำตายังคงไหลพรากอาบแก้มลงมาเป็นสายสม่ำเสมอ เธอเริ่มก้าวเท้าเดินเข้าหาอดีตผัวรักช้า ๆ อย่างลืมตัวด้วยความโหยหาอ้อมกอดที่อบอุ่นที่สุดในชีวิต
แต่นนท์กลับขยับเท้าถอยห่างออกไปโดยสัญชาตญาณ ท่าทางที่เขาพยายามเว้นระยะห่างทำให้พลอยชะงักกึก ความรู้สึกเหมือนถูกผลักให้ตกเหวซ้ำสองทำให้นิ้วมือของเธอจิกเกร็ง
“พี่นนท์... พลอยผิดไปแล้ว พลอยขอโทษจริง ๆ จ้ะพี่”
พลอยพร่ำคำขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า แววตาที่สั่นระริกนั้นดูเปราะบางเหมือนแก้วที่จวนจะแตกสลาย เธออยากจะเข้าไปซบที่อกของเขาใจจะขาด
“มันเกิดอะไรขึ้นเหรอพลอย...”
นนท์ถามเสียงแผ่ว น้ำเสียงนั้นมีความรวดร้าวปนอยู่ในทุกพยางค์ที่เปล่งออกมา เขาสับสนไปหมดว่าทำไมผู้หญิงที่เคยเดินจากเขาไปอย่างทระนงในวันนั้น ถึงกลับมาในสภาพที่แหลกเหลวได้ขนาดนี้
“เขา... เขาไม่ได้รักพลอยเหมือนที่พลอยเข้าใจ พี่พงษ์เขาเห็นแก่ตัว... พี่นนท์ พลอยขอกลับมา
