“เช่นนี้ฟู่จวินจึงไม่เลือกฟูเหรินจนถึงทุกวันนี้” ไท่จื่อตรัสจริงจัง
“เจ้าอย่าคนที่เจ้ารักเสียใจเป็นอันขาด เกาเทียนหมิงต้าหวางกับซินไท่โฮ่วทั้งสองพระองค์ทรงรักกันมาก ในขณะเดียวกันทั้งสองพระองค์เป็นที่ปรึกษาให้กันและกัน จนกระทั่งเกาเทียนหมิงต้าหวางสละราชสมบัติไปอยู่ตำหนักนอกเมือง เมื่อเกาเทียนหมิงต้าหวางสวรรคตไปนั้น บัดนี้ไท่โฮ่วทรงถือศีลถวายให้อดีตต้าหวาง นานๆ ครั้งถึงจะเสด็จกลับตำหนักนอกเมือง พระนางเสด็จกลับมาวังหลวงเช่นงานใหญ่ๆ งานที่ต้าหวางขึ้นครองราชย์ งานแต่งตั้งเจ้าเป็นไท่จื่อ หรือวันปีใหม่เท่านั้น ถ้าต้าหวางไม่ทูลเชิญพระนางจะไม่เสด็จเข้ามาในพระราชเลย” หวางโฮ่วตรัสเช่นนี้และแย้มพระสรวล
“แต่เจ้าเชื่อไหมไท่โฮ่วไม่เคยทำให้ต้าหวางพระองค์ก่อนเสียพระทัยแม้แต่ครั้งเดียว”
“หม่อมฉันจำได้ว่า หม่อมฉันได้รับไท่โฮ่วมายังงานพระศพ ทรงกันแสงจนเป็นลมในพิธี และพาไท่โฮ่วไปยังห้องบรรทมที่จัดเตรียมไว้
