ไท่จื่อใช้กระบี่ไม้ต่อสู้กับทหารอย่างกับว่าทรงพิโรธผู้ใดมา เกาหลี่หวางเย่ และมู่หมิงต่างแปลกใจว่าทำไมพระองค์จึงมีพระอาการเช่นนี้ อีกทั้งไท่จื่อยังต่อสู้กับทหารเจ็ดคนรวดเดียว จนพวกทหารลงไปนอนกองที่พื้นกันหมด
“ลุกขึ้นมา” ไท่จื่อตรัสจริงจัง ขณะที่ไม่มีกระบี่ในพระหัตถ์
“พอก่อนไท่จื่อ ทหารได้ตายกันหมดพอดี” เกาหลี่หวางเย่ทูลบอก
“ไท่จื่ออะไรทำให้ท่านขุ่นเคืองพระทัย” มู่หมิงทูลถาม
“ไม่มีอะไรหรอก ข้าแค่อยากประลองเฉยๆ พวกเจ้าอย่าใส่ใจเลยนะ” ไท่จื่อตรัสจริงจัง และทรงรับถ้วยน้ำชาสุ่ยถัง
“ไท่จื่อตั้งแต่กลับมา ท่านดูเปลี่ยนไป” มู่หมิงทูลบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ข้าก็เป็นข้าเช่นเดิม” ไท่จื่อตรัสจริงจัง และรับหน้าไม้จากทหารและยิงไปที่เป้าโดยไม่สนใจทั้งสองแต่อย่างใด
“หลี่เกอเกอช่วงนี้ ดูไท่จื่อแปลกไปนะ ตั้งแต่กลับจากแคว้นอู่” มู่หมิงทูลบอกขณะที่ดื่มเหล้า
“ข้าก็เห็นด้วย เมื่อวานเกาฮุ่ยมาเล่าให้ข้าฟัง
