“ว้ายพวกเจ้าเป็นใคร” นางกำนัลตกใจถึงกับกรีดร้องออกมาที่มีคนมาบุกรุก ไป๋หลานได้ยินเช้านั้นจึงรีบเดินมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น
“มูมู่มีเรื่องอันใดกัน”
“มีคนบุกรุกเพค่ะองค์หญิงระวังตัวด้วย”
ฟุบ
โม่โฉวกระโดดลงมาจากต้นไม้ใหญ่และรีบเข้ามาดูอาการขององค์รัชทายาททันที เดิมที่จะเรียกองค์ชายจึงเปลี่ยนสรรพนามเรียกทันที
“เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”
“...” เฟิ่งหวงยังนอนจุกที่พื้นเพราะกระโดดลงมาไม่ทันตั้งตัวจึงเงยหน้าขึ้นไปมองไป๋หลาน
“เฟิ่งหวงเจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร มูมู่เจ้าไปดูคนของเสด็จพี่ห้ามใครเข้ามาใกล้” ไป๋หลานรีบเข้าไปพยุงเฟิ่งหวงให้ลุกขึ้นพร้อมกับมองไปที่คนข้างกายที่ไม่คุ้นหน้า
“ข้าขอคุยกับเจ้าได้หรือไม่”
“องค์หญิงเพค่ะหากท่านอ๋องรู้เข้าคงเป็นเรื่องใหญ่อีกไม่กี่วันเราต้องแคว้นเป่ยเฟิงแล้ว”
“เจ้าจะหนีข้าไปไหนอีก”
เฟิ่งหวงได้ยินเช่นนั้นก็หมดความอดทนเข้าเดินทางฝ่าวงล้อมของทหารเข้ามากว่าจะได้พบหน้านาง
