‘คนขี้ขลาดสองคนเวลาตกหลุมรักกันมักจะเป็นแบบนี้’
ปรัชญานอนแผ่หลาบนเตียงพร้อมกับหัวเราะเสียงดังหลังจากได้ฟังสิ่งที่คนตัวเล็กเล่าจนจบ
เขาจะบ้าตายกับความโง่ของตัวเอง ที่ดูเธอไม่ออกจนปล่อยหลุดมือไปครั้งหนึ่ง
“หยุดหัวเราะ ไม่งั้นจะโกรธ” ตาขวาง ปากคว่ำ แต่แก้มป่องนั่นกลับแดงระเรื่อเต็มไปด้วยความเขินอาย
“เธอรักเราขนาดนั้น ทำไมถึงเป็นฝ่ายบอกเลิกเรา”
เสียงโหวกเหวกโวยวายของคนตัวเล็กเงียบลงหลังจากได้ยินคำถาม คว้าเอาหมอนมากอดแนบอก นั่งชันเข่าก่อนจะมองมายังเขาด้วยสีหน้าลำบากใจ
“บอกเถอะ ต่อให้มันเป็นความเหี้ยที่เราเองก็ไม่รู้ตัวว่าเผลอทำก็ตาม” ปรัชญาคว้ามือข้างหนึ่งของหญิงสาวขึ้นมากุม บรรจงจูบลงหลังมือขาวด้วยความทะนุถนอม
“เราตื่นขึ้นมาแล้วได้ยินปรัชญ์คุยกับใครไม่รู้...” เสียงเล็กเงียบไปชั่วอึดใจ จากนั้นจึงพูดต่อด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย “บอกว่าจะเลิกเป็นคู่นอนกับเรา”
“...”
“เราไม่อยากถูกปรัชญ์บอกเล
