หลายวันต่อมา
PRACH : วันนี้ปรัชญ์กลับช้าเหมือนเดิมนะครับ รถของพยาบาลยังซ่อมไม่เสร็จเลย
เป็นอีกครั้งที่เขาส่งข้อความมาบอกว่าต้องกลับบ้านช้า เพราะต้องแวะไปส่งพยาบาลประจำคลินิกก่อน
ข้อความที่ส่งเข้ามาในช่วงหนึ่งทุ่มคือการรายงานตัวตามปกติอย่างที่เขามักจะชอบทำ แต่กว่าเพลงตะวันจะได้หยิบมันมาดูก็ผ่านไปเกือบยี่สิบนาที
นิสัยวางโทรศัพท์ไว้ไกลตัวเวลาทำงานคงเป็นเรื่องที่ต้องปรับปรุง ตอนนี้เธอมีเขาแล้ว การปล่อยให้เขารอคำตอบคงเป็นเรื่องไม่ดีเท่าไรนัก
PLENGTAWAN : รับทราบค่ะ ปรัชญ์จะซื้ออาหารกลับห้องเหมือนเดิมหรือให้ตะวันซื้อมารอ
มือเรียวกดพิมพ์ข้อความส่งทิ้งเอาไว้เพราะเข้าใจว่าเขาอาจจะกำลังขับรถ จากนั้นจึงเดินเข้าห้องน้ำเพื่อล้างหน้าล้างตาให้สดชื่น แต่เมื่อเดินกลับออกมากลับเห็นว่าโทรศัพท์กำลังสั่นอยู่บนเตียง
คนโทรเข้ามาก็ไม่ใช่ใครที่ไหน ‘PRACH’
“ว่ายังไงคะ พิมพ์ตอบกลับมาก็ได้ ขับรถอยู่หรือเปล่า?
