วันนี้คือวันครบรอบการจากไปของบิดาของคุณหมอหนุ่ม ทั้งคู่ตื่นมาช่วยกันแต่งตัวตั้งแต่เช้ามืดเพื่อไปให้ทันทำบุญที่วัดตามที่ได้นัดกับมารดาของเขาเอาไว้
“ตะวันโอเคใช่ไหม เวียนหัวหรือเปล่า” เขาถามคนที่นั่งอยู่หน้ากระจกด้วยความเป็นห่วง
“เราไหว ไม่ได้เป็นอะไรมากซะหน่อย” คนตัวเล็กเงยหน้าส่งยิ้มให้อีกฝ่าย หยิบลิปสติกจากลิ้นชักขึ้นมาเตรียมบรรจงวาดมันลงบนริมฝีปาก
พรึ่บ!
เครื่องสำอางแท่งจิ๋วถูกมือหนาคว้าหมับเอาไว้ เขาดึงมันออกจากมือของเธอพร้อมกับทำหน้าดุเหมือนจับได้ว่ามีเด็กกำลังจุดไฟเล่น
“ครั้งที่สองแล้วนะคราวก่อนก็จะฉีดน้ำหอม ปรัชญ์บอกว่าห้ามใช้เครื่องสำอางพวกนี้ไงครับ มันไม่ดีกับเบบี๋ในท้องนะ”
“ก็ตะวันยังไม่ชิน สามวันก่อนยังเป็นคนสวยอยู่เลย ตอนนี้ต้องพ่วงตำแหน่งคุณแม่คนสวยด้วย...อย่ามาเบ้ปากใส่นะ!” มือเรียวง้างมือใส่คนข้างๆ เมื่อเห็นสีหน้าที่แสดงออกราวกับว่าเธอพูดเรื่องไม่จริงออกมา
เขามันวอนโดน
