“กูไปแล้วนะ”
“ค่ะ” ไผ่หลิวมองรุ่นพี่ตรงหน้าที่มาส่งตัวเองถึงหน้าคณะด้วยความไม่เข้าใจ อีกฝ่ายพูดประโยคนี้กับเธอซ้ำเป็นรอบที่สองแล้ว ทว่าเจ้าตัวก็ยังไม่ยอมขยับตัวไปไหน แถมยังจ้องหน้ากันเขม็งราวกับว่ากำลังไม่พอใจ ถ้าหญิงสาวเป็นคู่อริของหนุ่มหน้าตี๋ไม่แน่ว่าคงจะโดนต่อยไปนานแล้ว
“พี่จะไปแล้วนะครับอีหนู”
“อะไรของพี่เนี่ย ก็ไปสิคะ” ตั้งแต่อนุญาตให้จีบได้ พร้อมทั้งมีความสัมพันธ์ทางกายกันอย่างข้ามขั้น ไผ่หลิวก็เหมือนจะได้เห็นผืนป่าในมุมที่หลายคนอาจจะไม่เคยเห็นมาก่อน นั่นคือการที่บางครั้งเขาก็ทำตัวเหมือนกับลูกหมาหน้าตายตัวโต ๆ ซึ่งกำลังพยายามอ้อนเจ้าของมันอยู่
“กูจะไปแล้ว มึงก็ต้องบอกว่าเอาไว้เจอกันแบบนี้ดิ ไม่ใช่แค่ค่ะมาเฉย ๆ”
“อ๋อ งั้นเอาไว้เจอกันนะคะ”
“แม่ง โคตรไม่เต็มใจเลย กูงอนได้ปะ ไม่อยากไปเรียนแล้ว”
“พี่ป่า งอแงอะไรคะ”
“ก็เมียไม่รัก”
ไผ่หลิวชั่งใจกับตัวเอง ยืดตัวขึ้นไปหอมแก้มของอีกฝ
