ความจริงเจย์ไม่ได้อยากออกมาเจอเพื่อนตรงหน้าด้วยซ้ำ ยิ่งในสถานที่ซึ่งบ่งบอกได้ว่าผืนป่าไม่ได้รู้สึกอะไรยิ่งทำให้เขาหงุดหงิด เข้าใจว่าเรื่องของความรู้สึกคนเรานั้นไม่สามารถที่จะบังคับกันได้ แต่ไม่คิดว่าเพื่อนตัวเองจะใจร้ายขนาดนี้ ก็รู้อยู่ว่าปอร์เช่มันสันดานเหี้ย ต้องการตัวไผ่หลิวไปก็คงจะไม่พ้นเรื่องพวกนั้น
“ถ้าจะชวนมานั่งเงียบ งั้นกูกลับนะ”
“กูทำไม่ถูกใช่หรือเปล่า”
“เรื่องไหนล่ะ” เจย์ยอมนั่งลงตามเดิม เพียงแค่ยังไม่อยากที่จะมองหน้าผืนป่าอีก นักร้องนำของร้านเหล้าเจ้าประจำเลยกลายเป็นจุดโฟกัสสายตาแทน พร้อมกับยกเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ในมือขึ้นจิบเพื่อหวังดับอาการที่กำลังเป็นอยู่ วันนั้นไผ่หลิวตัวสั่นกลัวอย่างไรเขายังจำมันได้ดี
“ไลลา”
“อ๋อ ไปถึงไหนกันแล้ว แต่พวกของเดิมพันก็คงจะจบที่เตียงน่ะนะ”
“มึงอย่าพูดถึงเขาแบบนั้น”
“ว้าว ถึงขั้นออกโรงปกป้องซะด้วย งั้นอีกไม่นานกูก็คงจะตกกระป๋องไปเหมือนกัน”
