เกือบสองเดือนแล้วที่ไผ่หลิวไม่ได้เจอหน้าของคนใจดำ เรียกแบบนี้ก็คงจะไม่ผิด เพราะผืนป่านั้นเกินคำว่าใจร้ายสำหรับเธอไปมาก เสียงดนตรีด้านนอกแหล่งอโคจรไม่ได้อยู่ในโสตประสาทของการรับรู้เท่าไหร่ เมื่อไม่อยากพบหน้าเขา ไผ่หลิวเลยเลือกที่จะยกยิ้มให้หนุ่มหล่อสาขาวิชาวิศวกรรมเครื่องกลแล้วเดินออกมาเงียบ ๆ หวังติดต่อหาเพื่อนที่หายออกไปคุยกับแฟนหนุ่ม เพียงแต่เขาก็ช่างตื้อเกินกว่าคนที่เธอเคยรู้จักซึ่งผลักไสกันไปให้คนอื่นในวันนั้น
“จะตามออกมาทำไมคะ”
“เดี๋ยวนี้เที่ยวเป็นแล้ว?”
“แล้วมันยากตรงไหน ทำไมหนูถึงจะเที่ยวไม่ได้ อ๋อ หนูคงจะดูเป็นพวกที่ไม่มีปัญญาทำอะไรเลยในสายตาพี่ ที่เอาแต่ขอให้คนอื่นช่วยเหลือ”
“ไม่ใช่แบบนั้น...”
“แล้วมันแบบไหนคะ” เธอไม่เข้าใจผืนป่าเลยสักนิด อีกทั้งยังคิดว่าเขาเองก็หน้าด้านหน้าทนไม่เปลี่ยน ปฏิเสธการชนแก้วไปขนาดนั้นยังกล้าจะตามออกมาเหน็บแนม
“กูไปหามึงที่คณะตลอด แต่ไม่เคยเจอเลย”
