ไผ่หลิวอยากจะบ้าตายกับคนที่กำลังนั่งตบยุงอยู่ตรงหน้าลานบ้าน แน่นอนบิดาเธอไม่ได้มีความเชื่อร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าผืนป่านั้นเป็นแค่รุ่นพี่ที่เรียนมหาวิทยาลัยเดียวกัน เลยเป็นสาเหตุของการหาเต็นท์พร้อมกับหมอนหนึ่งใบโยนให้ชายหนุ่มส่ง ๆ เพื่อมานอนตรงนี้หลังจากที่ร่วมทานมื้อเย็นแสนเรียบง่ายกับครอบครัวเธอเสร็จ ส่วนมารดาไผ่หลิวนั้นทำเพียงแค่ระบายยิ้มให้เหมือนกำลังชอบใจในอะไรสักอย่างอยู่
“แถวนี้มีรีสอร์ตอยู่นะคะ”
“ทำไม เป็นห่วงกูเหรอ” ยอมรับว่าเมื่อสักครู่เป็นการอาบน้ำแบบทุลักทุเลอยู่ไม่น้อย เพราะบรรยากาศค่อนข้างจะน่ากลัว แต่ในเมื่อพ่อของไผ่หลิวกล่าวอนุญาตแล้วผืนป่าก็คิดว่าการมาครั้งนี้คงจะไม่เสียเที่ยวอย่างที่เผื่อใจเอาไว้
“พี่ป่า พี่จะพาตัวเองมาลำบากถึงนี่ทำไมคะ” อย่างน้อยอีกฝ่ายก็ควรนึกเป็นห่วงอู่ซ่อมรถของตัวเองบ้าง เนื่องจากเห็นแบบนี้แล้วไผ่หลิวก็ดูออกว่าผืนป่ารักมันมากแค่ขนาด คนที่มีพร้อมอย่างเขา
